ΓΙΑΠΙΑ
Στον Γ. Γ.
Μισοχτισμένους ~ σὰν παλιὰ γιαπιὰ ἐρειπωμένα ~
ἀπὸ ἔρωτες γεμάτη ἀσχημαίνει ἡ μόνη μου καρδιά.
Μὲ πόσον πόθον ἄρχιζε ἡ δομή των, τὰ θεμέλια
πόσον βαθειὰ ἐμπήγονταν στὴν γῆν. Οἱ φαντασίες
ἐδούλευαν μὲ βιάσην καὶ σπουδήν – ὦ, μέγα λάθος!
Στὸ ἰδεογόνο μου μυαλὸ ὑπῆρχε κιόλας τελειωμένον
τὸ κτίσμα αὐτὸ τῆς ἡδονῆς. Διακοσμημένον
μὲ τὲς μορφὲς τῶν ἐκλεκτῶν, τῶν λατρεμένων
καὶ τὲς πνοές μου, ὅσες ἐστέναξα γι’αὐτούς.
Μόνον στὰ σχέδια ἔμενε τὸ σπίτι. Οἱ λατρεμένοι
δειλιάζαν κι ἐγκατέλειπαν, θλιμμένοι κι εὐγενεῖς
- δὲν εἶχαν χρόνον οὐτε διάθεσιν νὰ πλήξουν
ἤ νὰ πληγοῦν: γιὰ ἐπώδυνες ἀγάπες θὰ μιλοῦμε; -
καὶ μὲ μιὰν αἴσθησιν ὀρθότητος στοὺς λόγους.
Ἔτσι εἶναι· ἄμα ἔχεις συνηθίσει στὲς παράγκες
οἱ στέρεοι τοίχοι, ἀντὶ γιὰ σπίτι, φυλακή.
ΝΣ
06.02.2006
No comments:
Post a Comment