Ζεστό το σώμα απ ’της βδομάδας τον αγώνα και το βάσανο,
στου κρεβατιού τη λάγνη, ολόλευκη αγκαλιά
ερωτικά αιωρείται και λογίζεται
πως άλλο ένα τέλος κι άλλη μια αρχή μαζί
στο τέρμα των επτά ευλογημένων ημερών,
στεφάνι επιτυχίας και φραγγέλωμα παράλληλα
να αποδώσουν περιμένουν.
Στο μαλακό καταφύγιο της στρωμνής χαίρει η ψυχή,
να ξεφύγει αποζητώντας της απρόσωπης βιοτής την έγνοια
απλώνοντας μακριά, ζητώντας έξοδο σ’ άλλης ψυχής το είναι,
απρόθυμη τη θαλπωρή την έμπιστη της κλίνης ν’αρνηθεί,
που της αλήθειας τον αβάσταγο πόνο απαλύνει.
Σάββατο πρωί... Τέλος ο αγώνας, αρχή η ζωή.
Δύο μέρες δικές της η ψυχή διεκδικώντας
πιο οδυνηρό το βίο τον επιούσιο κάνει,
αναγκασμένη τη Δευτέρα πάλι σε πεζά
και τετριμμένα να εντρυφήσει,
και τετριμμένα να εντρυφήσει,
για να ζητά απεγνωσμένα ενός ακόμη πρωινού Σαββατιανού
τη λύτρωση κι αντάμα καταδίκη.
16.10.1993
No comments:
Post a Comment