ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ (Evening plea)

ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ

Γιε της Γης και τ’ Ουρανού

Εσύ που είσαι ο Θεός του Θεού μου

η αιτία του ήλιου μου και της σελήνης

το πνεύμα της ύλης κι η ουσία του πνεύματος,

σήκωσε πια το βλέμμα σου από χαμαί

και δώς μου μ’ αυτό μιαν αίσθηση αθανασίας.

Ας στάζουν πάνω σου οι βροχές των δακρύων μου

κι ας χαϊδεύουν την όψη σου οι πνοές των ανέμων

που ξεσηκώνουν οι αναστεναγμοί μου. Ας σιγοκαίει

το στιλπνό σου δέρμα το πύρινο αντίκρυσμά μου.

Αυτά τα κάλεσα χρόνο. και μ’ αυτόν σου τραγουδώ

άσματα αιμοβόρα. Φθόνησα βλέπεις για τα πρωτοτόκια.

Μα η ανάγκη μου να σε αφανίσω έγιν’ αίφνης ζωτική

και το έπραξα. Αλλ’ η ψυχή μου σε ξαναγεννά

πιο δυνατόν, πιο ωραίον, πιο καλλιεπή,

να μην εμπίπτεις στις παγίδες μου τις απαισιόδοξες

παρά μονάχα σαν εσύ το θέλεις, και να κατεβάζεις

το βλέμμα όταν ο ίδιος έτσι επιθυμείς.

Μα, Γιε της γης και τ’ ουρανού

σπλαχνίσου με και δωσ’ μου πίσω αυτή την αίσθηση

την τόσο γνώριμη, που έχασα πια, που σου έδωσα.

Σήκωσε πια το πνεύμα σου από χαμαί

και δωσ’ μου αυτό τουλάχιστον, ως ένδειξη αθανασίας.

Νίκησέ με, Γιε της γης και τ’ ουρανού.

ΝΣ

16.05.1996