Εἶμαι ἡ Τέχνη. Ὑποτιμῶ ὅσους δὲ μὲ γνωρίζουν,
δὲν ἔχω χρεῖαν δὲ καμμιὰν ὅσων αἰσχρῶς μ’ ὑβρίζουν
ἄγνοιαν ἔχοντες. Μορφὲς δεκάδες διαθέτω,
τρόπους ἀπείρως δὲ πολλοὺς καὶ ὑλικά, προσθέτω,
βρίσκω παντού ὅπου ἔλαχε Φύσεως τμῆμα μείζον
ἤ ἔλαττον ἤ Ἄνθρωπος Δημιουργός, ὁρίζων
τὰ δίχως σχῆμα. Κατοικῶ εἰς ἀνθρώπους διαλεγμένους
σ’ αἰσθήσεις ἀδιόρατες ῥαδίως ὑποκειμένους
χρωμένους ἤχοις, χρώμασι, λέξεσιν, πηλῷ, λίθοις,
πρὸς δημιουργίαν ἄχρονον, κατάστασις συνήθης.
Εἰς τὸν καθέναν ὀμιλῶ, ἀκούουσιν δὲ μοὺ ὀλίγοι,
ὄντες τὸ πνεῦμα εὐγενεῖς καὶ τὴν καρδίαν σφρίγη
γέμουσαν ἔχοντες. Σ’ αὐτούς τὰ τῆς Ψυχῆς ἐκδίδω
πολύτιμα ἔργα, ἅτινα πρὸς δόξαν παραδίδω
ἑμοῦ καὶ ὑμῶν καὶ πάντων ὥν ἐμέ εἰς καρδίαν φέρουν,
οἵ καὶ τοῦ πλήθους τοῦ ἄμουσου τὰ πλεῖστα διαφέρουν.
Εἶμαι ἡ Τέχνη. Ζῶ ἐδῶ αἰώνας ἐξ αἰώνων
καὶ ἀνθρώπων δίχως νόηση ἦν ἂν εἵς μῦθος μόνον.
04.11.1994
No comments:
Post a Comment