ΑΘΗΝΑΖΕ (Towards Athens)

ΑΘΗΝΑΖΕ

Στην ιερή των Ελλήνων πόλη, «ἄστει ἐν τῷ κλεινῷ»

πρόσεχε, όταν ο δρόμος σου περάσει.

Επιβάλλεται. Μαγεύει, καθηλώνει, πνίγει με το βάρος της,

της αρχαίας της δόξας απολειφάδ’ οικτρό, μ’ ακόμη ζωντανό.

Ζωή;

Είν’ άραγε ζωή αυτή στο Κολωνάκι

ή στο Αιγάλεω, ή στην Ομόνοια;

Χαμένη η ανθρωπιά, ίσως περίτεχνα κρυμμένη,

στις ρόδες και στους ήχους των τετράτροχων θηρίων

κάθε ώρα πεθαίνει κι ανασταίνεται.

Πλήθος ατόμων, άκρ’ αντίθετα, πρόσωπο με πρόσωπο

στο δρόμο αντιμέτωποι έρχονται,

πασχίζοντας, άλλος πολύ κι άλλος ακόμη πιο,

το στυγνό χρόνο να δαμάσουν,

που εδώ πετά απ’ όλη τη χώρα πιο γρήγορα κι οριστικά μακριά,

πίσω απολείποντας ιδρώτα, κόπο, λίγο χρήμα

σ’ αντάλλαγμα της νιότης και της πνοής που χάνεται.

Οι «καλές» συνοικίες ζουν σ’ ένα σύννεφο αίγλης, δόξας

και ιδεών προσποιητών, ιδανικών εφήμερων και κοσμικών,

τις τύχες καθορίζοντας της πόλης και του έθνους,

των άλλων εις βάρος και απώλεια,

γιατί, αφού τόπος από τόπο διαφέρει,

διαφέρει – λέγεται – τάξη από τάξη,

και γιατί κάποιοι είναι σίγουρα πιο ίσοι ανάμεσα σε ίσους.

Πρόσεχε, λοιπόν, μη μαγευτείς απ’ την ομίχλη
αυτή, τη φωτεινή κι απατηλή που,

αντίθετα από άλλες, νύχτα βασιλεύει.

Κράτα την ψυχή γερά και πέρνα.

Φωνές πολλές αγαπημένες θε’ ν’ ακούσεις, από αγάπη, βέβαια,

κι από γνήσιο ενδιαφέρον σε σένα ν’ απευθύνονται,

για να σε φέρουν, όπως ισχυρίζονται, σ’ ένα επίπεδο αποδεκτό

για την ελίτ στα πόδια του Λυκαβηττού:

«...μην είσαι τόσο διαφορετικός, μάς κάνεις

άσχημα να αισθανόμαστε...»

Φωνές ύποπτες. Άκου, μα μην πιστεύεις.

Δεν ήρθες γι’ αυτό στην Αττική.

Πορεύσου προς το βράχο το θεϊκό κι ανέβα.

Σαν ανεβείς, πια τίποτε, μόν’ στήσε αυτί

κι ευλαβικά αφουγκράσου.

Θ’ ακούσεις στην αρχή βοή βαθειά
απ’ τα βάθη της λεκάνης ν’ ανεβαίνει.

Δες κάτω από τα πόδια σου το ατέλειωτο τσιμέντο

πνιγμένο στον καπνό κι έπειτα κοίτα πίσω:

Άκουσε τότε μουσικές ιερές, ωδές λατρευτικές και λόγια θεία

απ’ τις κολώνες τις αέναες να ξεχύνονται

κι άσε πια την ψυχή, που μέχρι εδώ σφιχτά είχες γραπωμένη,

άσ’ την ένα να γίνει με τις νότες που καλούν σε ύψη δυσθεώρητα

και πάρε θάρρος.

Εδώ ζει η Αθήνα που έχει κάτι να προσφέρει.

Μονος κι αν είσαι, σε χίλιες μέσα ζεις ψυχές

που, σαν κι εσένα, κρυφό κρατούν το μήνυμα, ζεστό, πολύτιμο.

Δεν είσαι μόνος. Όχι πια.

14.11.1993