Έτσι, με θλίψη επίκτητη, παραπονέθηκες στον εαυτό σου:
«Η νεκρή μου ζωή διαρκώς με στοιχειώνει,
και ραντίζει τα μάρμαρα μ’ αίμα χλωμό
η πληγή, που από χέρι δικό μου ματώνει,
της καρδιάς μου της έτερης τραύμα φρικτό...»
Και βρήκες πως διαμόρφωσες στα λόγια εκείνα
φιλοσοφίας νέφη εξαγνιστικά και ιδεών αγλάισμα,
να σε βοηθήσουν ν’ αποκρύψεις τις τερατουργίες σου,
σαν που καλύπτει ομίχλη αέρινη βουνά και μονοπάτια
κι άρρηκτα μες σε λίκνισμα ατμόλευκο διαρκές
δένει ψυχές και πέτρες, δρόμους και φωνές.
Μα αγνόησες, άνους συ, της Αφθαρσίας την καταιγίδα
που άρχισε ορμώδης να φυσά απ’ τα δικά σου βάθη
όταν τον πρώτο διέπραξες προσωπικό σου φθόνο,
μαζεύοντας τριγύρω σου τις Ερινύες,
καταραμένες σύζυγοι, αβάσταχτες μα κι αναγκαίες,
να μη σ’ αξιώνουν μήτε μόριον ησυχίας, και να σε κάνουν
θεούς κι ανθρώπους με σπουδή να αναθεματίζεις.
Γιατί, λοιπόν, έτσι παραπονέθηκες στον εαυτό σου,
τώρα που άνεμος σε παίρνει, ρεύμα τρομερό,
αφού όσα είπες ήταν - δίχως να το ξέρεις - αληθή;
15.05.1996
No comments:
Post a Comment