Θυμήσου όλα τ’ αμαρτωλά πρωινά που έχασες!
Πού τα σπατάλησες;
Σε ιδέες πλάνες, λαμπερές,
που σού φανφάριζαν το νου μ’ ελευθεριότητα
σαν άλλο τσίρκο, σαν θεατές ενθουσιασμένοι
και σ’ οδηγούσαν, σχοινοβάτη χωρίς δίχτυ,
να διακυβεύεις με αφέλεια τη ζωή σου,
αυτή σου τη μοναδική ζωή,
προς τέρψιν του φιλοθεάμονος ακροατηρίου.
Και ζούσες απ’ το χειροκρότημά τους
κι ήλπιζες την αξία σου απ’ αυτό να υπολογίσεις
γιατί κανένας - πίστευες - δεν έχει τέτοια ισορροπία
όπως εσύ, κανείς καλύτερα δεν ξέρει το σκοινί.
Μα δεν τον έβλεπες το χρόνο που γλιστρούσε,
και δεν το άκουγες το πέρασμά του,
μόνο περίμενες πως πάντα σε ύψη τρομερά θα βρίσκεσαι
και στο σκοινί θα ιππεύεις όνειρα οδηγώντας.
Και τώρα;
Τώρα σε πρόδωσε η ικανότητά σου
κι άλλοι, πιο τέλειοι, βγήκαν σχοινοβάτες στη σκηνή
που, λες πετάνε, δεν αγγίζουνε τη ζωτική χορδή.
Και συ ζηλεύεις - μόνο αυτό σου μένει πια -
γιατί το ξέρεις μέσα σου ήδη
πως ποτέ τέτοια τελειότητα δεν είχες,
ποτέ σου δεν αισθάνθηκες μια τέτοια σιγουριά,
κι ας έχεις περπατήσει ώρες ατέλειωτες
ισορροπώντας άγαρμπα στης τέχνης σου το σύρμα.
ΝΣ
12.05.1995
12.05.1995
No comments:
Post a Comment