ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ (How and why)

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ

Αὐτὸ τὸ πῶς καὶ τὸ γιατὶ θὰ μὲ τρυποῦν αἰώνια.

Οἱ ἄνθρωποι, περίεργα ὄντα.

Τοὺς γνωρίζεις, τοὺς ἀγαπᾶς, τοὺς λατρεύεις, τοὺς δίνεσαι

κι αὐτοὶ

σὲ βλέπουν, σὲ συμπαθοῦν, σὲ νοιάζονται, σὲ προσέχουν.

Τοὺς δείχνεις τὰ βαθειὰ φαράγγια τῆς καρδιάς σου

κι αὐτοὶ

σοῦ δείχνουν τὶς ψιλὲς ρυτίδες τοῦ προσώπου τους.

Τοὺς τρέφεις ἀκατάπαυστα στὸ στόμα μέλι γάλα

κι αὐτοὶ

σ’ εὐχαριστοῦν μ’ ἕνα γενναίο ρέψιμο στὸ πρόσωπο.

Τοὺς δίνεις δίψα γιὰ νερὸ καὶ τὸ νερὸ κρυστάλλινο

κι αὐτοί,

συνηθισμένοι ἀπὸ τὴ λάσπη, τοῦ προσθέτουν χῶμα.

Τοὺς φέγγεις δρόμους μὲ τὸ φῶς τοῦ ἔρωτά σου

κι αὐτοὶ

χλωμιάζουν σὰ βρυκόλακες ποὺ τρέμουν τὴν ἀνατολή.

Κι ὅταν δὲ μένει τίποτε νὰ δώσεις πιὰ παρὰ ὁ θάνατός σου,

αὐτὸν αὐτοὶ

στὸν δίνουν μὲ χαρά, μοναδική χαρά μὲς στὸ σκοτάδι τοὺς.

Καὶ τότε ὁ θάνατος λαμβάνει τὸ ἀληθὲς του νόημα,

αὐτὸ τῆς Λύτρωσης.

ΝΣ

04.12.2005

ΑΓΑΝ ΠΑΘΟΣ (Too much passion)

ΑΓΑΝ ΠΑΘΟΣ

Σε κήπους, νύχτα, βρώμικους και σκοτεινούς

γυρέψανε την ηδονή αυτονομημένη

σαν καταφύγιο ενάντια στην αγάπη γνήσια

σαν πυρετώδη λόγχη ενάντια στην καρδιά γενναία

σαν αιθριάζον όραμα ενάντια σ' αισθήματα ομιχλώδη.

Ληστές εις τον σταυρόν και Ιούδες.

Ο θάνατος εγράφη. Και δεν εκόστισεν εν τέλει

ούτε τριάντα αργύρια. Μα ήταν η ζωή επιλογή.

Δεν αδολέσχησε στο θάνατο η Αγάπη

αλλά μόνον έδωσε, έδωσε.

Τα καρφιά σώματα σκίσαν δύο

μα μία ψυχή κατέληξε στον Άδη.

Το θέαμα κοινό.

Η μία είδε και εχλεύασε. Άνθρωπος. Εσύ.

Η άλλη Είδε και Επέλεξε. Άνθρωπος. Εσύ.

Εσύ;

Ακούς και βλέπεις, Ιούδα και Ληστή;

ΝΣ

24.09.2005

 

ΒΡΟΥΤΟΙ (Bruti)

ΒΡΟΥΤΟΙ

Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ, ἄναξ σοβαρὸς καὶ μετρημένος

σοφόβουλος, δικαιότατος καὶ τόσον εὐφυής,

πῶς δὲν τὴν εἶδε τὴν συνομωσίαν, τὴν τύχην

πῶς ἐμπιστεύτηκε τὴν ἄθλια, τὴν τυφλήν;

Πῶς νὰ μὴ βάλη μὲ τὸ νοῦ του πὼς ὁ Βρούτος

aὐτὸς ὁ ἴδιος ποὺ μεγάλωσε, ipsus filius suus,

µὲ τὸ μαχαίρι θὰ τὸν τέλειωνε, σφαγμένον

στοὺ Καπιτώλιου τὸ τελευταίο σκαλί;

Ἡ Ἱστορία δὲν μᾶς λέγει ἐν τέλει πῶς καὶ τί,

οὔτε γιατὶ ὁ Καῖσαρ δὲν ἀμύνθη. «Et tu, fili?»

Δὲν πέθανε ἀπ’ τὸ μαχαίρι ὁ ἄναξ, μαρτυρᾶ τὸ «et».

Ἀπὸ τοὺς ἄλλους τὸ περίμενε, τοὺς ἄλλους.

Ἡ δολοφόνος αἴσθησις τῆς προδοσίας, αὐτὴ

τὸν ἔπνιξε στὸ τέλος στὸ αἶμα. Τὶ νὰ ἀμυνθῆς,

τὶ λόγον ἔχεις τᾶχα πιὰ νὰ μὴν πεθάνης

ὅταν ὁ ipsus filius tuus σὲ βδελύσσεται;

ΝΣ

06.09.2005

ΛΙΓOI (Few)

ΛΙΓOI

Κι ἂν βρεῖς τὴν ἡδονὴ στὸ πλῆθος τῶν ἐρώτων

τῆς σειρᾶς, γιὰ λίγο θὰ εἶναι. Δὲν θὰ σὲ δοθεῖ

ἡ ἐκλεκτὴ ἀπόλαυσις τῶν πρώτων, τῶν σεμνῶν

καὶ συναρπαστικῶν ἐρώτων, ὅσων ἔζησες. Αὐτήν

εἰς τὴν ποσότηταν δὲν θά ’βρεις, ὅπως τότε

στὸ πεινασμένο βλέμμα πάνω ἀπ’ τὸ κερί,

στὸ διψασμένο γι’ ἄλλο σῶμα σῶμα

καὶ στῶν λυγμῶν τὴν ἔκρηξιν τὴν ἔνιωσες.

Στὰ πρωινὰ ξυπνήματά σου δὲν θὰ βλέπεις

τὴν ὀμορφιὰ ποὺ κάποτε εἶχες ἀγκαλιά. Ἄ, τὰ φιλιά

ποὺ τότε δίστασες νὰ δώσεις, ἡ γλυκειὰ ἡδονὴ

ποὺ δὲν ἐτόλμησες νὰ πιεῖς, αὐτὰ σὲ πνίγουν,

τὰ ἀνεκπλήρωτα τῶν λίγων, τῶν ἀγνῶν

καὶ συγκλονιστικῶν ἐρώτων, ὅσων ἔζησες.

ΝΣ

8 Μαΐου 2005

ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΙΧΟΣ (The first stich)

ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΙΧΟΣ

Ἀπὸ τὸν πρῶτο στίχο μας κερδίζουμε

ἐκείνων τῶν ψυχῶν ποὺ ἀναστατώνονται

τὴν προσοχήν. Τὶ δύσκολο καθῆκον, εἰς τὸ μέτρον

τῶν κάποιων συλλαβῶν αὐτῶν νὰ κλείσουμε

τὴν ἀπαρχὴν τοῦ πόθου, νὰ ἡδονίσουμε

τῆς ὠραιότητος καὶ τῆς ζωὴς τὸ κέντρον,

καθὼς οἱ λογισμοὶ ὑποδηλώνονται

καὶ τὸ παρὸν τὸ θλιβερὸν διαιωνίζουμε.

Ὁ πρῶτος στίχος μένει πάντα εἰς τὴν μνήμην

τῶν Ἐλαφρῶν, τῶν καταλόγων καὶ τῶν τίτλων.

Οἱ μυημένοι στῶν μουσῶν τὲς χάρες

θὰ ἀποπλεύσουν καὶ θὰ κάμουν τὸ ταξείδι

τὸ στιχηρὸν στῆς ποίησης τὰ πελάγη,

στὸν τελευταῖον στίχο βρίσκουν ἡδονήν.

ΝΣ

21 Μαρτίου 2005

 

ΚΟΙΜΩΜΕΝΕΣ (Sleeping beauties)

ΚΟΙΜΩΜΕΝΕΣ

Στὲς ἐσωτερικὲς σκιερές μας κλίνες πάνω

κείτονται ὠραῖες Κοιμωμένες ἡ ψυχές μας.

Τὸν ὕπνο τὸν βαθύ τῆς ἀσφαλείας καθεύδουν

ἀφιονισμένες. Καὶ τὰ μάγια ἐδέσαμεν ἑμεῖς.

Ἔτη διαβαίνουν, ἄνθρωποι, μὰ αὐτές τὸν ὕπνο

δὲν παραδίδουνε ποτέ. Κλεισμένες στὸ γυαλί των

ἐμμένουν στὰ ὄνειρα πιστές ποὺ τὲς μαγέψαν

καὶ στὲς βουλήσεις τῆς ἀκινησίας - Ματαίως:

πῶς νὰ χτιστούν οι κόσμοι τῶν ὀνείρων ἀπὸ κλίνης,

πῶς δίχως συνεργούς νὰ γίνουνε παλάτια ἀγάπης

καὶ πῶς νὰ φτάσουν μόνες εἰς τὸ πεπρωμένον;

Οἱ πρίγκηπες διέρχονται καὶ σταματοῦν

καὶ πλησιάζουνε. Όμως αὐτὲς κλεισμένες

μὲς στὸ ὑάλινο κλουβί των ἀποφεύγουνε τὸ στέμμα

τὸ ζωογόνον τοῦ ἔρωτος, τῆς ἡδονῆς τὸ βλέμμα

καὶ τοῦ φιλήματος τὴν ἔφεσιν. Δοσμένες

εἰς τῆς ἀγνότητος τὴν ἐνοχὴν πενθοῦν.

Μὰ ξάφνου οἱ πρίγκηπες στὸ πέρασμά των

πιὰ γιατὶ δὲ σταματοῦν, γιατὶ πιὰ δὲν ἐγγίζουν

τὸ ὑάλινο κατάλυμα, τὸ σκιερόν; Ἴσως γιατὶ

στὲς ἐσωτερικές, θλιβές μας κλίνες πάνω

- στὰ ὑάλινά μας φέρετρα τ᾽ ἀραχνιασμένα -

κείτονται γραῖες ρυτιδωμένες ἡ ψυχές μας

νεκρές, στῆς ἀφελείας τὸν ὕπνο πεθαμένες

πού - θλιπτικόν! - τὰ μάγια καὶ τὰ ξόρκια

μετ᾽ εὐλαβείας ἐδέσαμεν ἑμεῖς!

ΝΣ

23 Ἰανουαρίου 2005

ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΗΜΑ (Misstep)

ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΗΜΑ

Τῆς νύχτας οἱ μορφὲς σὲ τρέφουν, ὦ ψυχή,

τὰ φεγγαρόφωτα εἴδωλα τοῦ θέρους

καὶ τῶν αἰσθήσεων οἱ ροπές. Ἐτέρους

δὲν ἔχεις πόθους πιά, πλὴν μόνον ἐνοχή.

Ὡστόσο, ὅταν τὰ εἴδωλα τοῦ θέρους, τὲς ροπές,

τοὺς ξεχασμένους πόθους, τὲς αισθήσεις

στὲς φεγγαρόφωτες μορφὲς τῆς νύχτας ξαναδεῖς

- μορφὲς αἰσθητικὲς καὶ σάρκινες καὶ πλήρεις προσμονῆς -

νὰ σὲ καλοῦν, ἐνδίδεις πάλι στὲς ἐκκλήσεις

τοῦ ἔρωτος, ἀφήνεσαι εἰς τὲς λάγνες σιωπές.

Μὲ τοιαῦτες σκέψεις ἔτυπτε ἑαυτὸν ὁ ποιητής

- ἡδονιζόμενος εἰς τὲς ῥοὲς τῶν λόγων -

γιὰ τὸ νυχτερινόν του παραστράτημα, τὸ φαῦλον,

γιὰ τῶν αἰσθήσεων τὸ νέον ξύπνημα ἐκείνον,

μὰ καὶ γιὰ τὴν ἀπόκτησιν τοῦ ἐρωτισμοῦ, τὴν ἀφειδῆ,

ποὺ βρέθηκε αἰφνιδίως εἰς τὸ ἄγγιγμα,

εἰς τοὺς ἐκτάκτους λόγους, εἰς τὴν ὁμιλίαν καὶ τὴν φωνήν,

πλέον δὲ στὰ μάτια ἐκείνα τὰ ὀμιχλώδη,

τὰ κραυγαλέως τόσο σιωπηλά: ἰδεώδη

τῆς ἀπολαύσεως δώματα, τοῦ διψασμένου πόθου διαμονή,

ποὺ δεῖξαν ἀμοιβαίον τοῦ ἔρωτος τὸ τράβηγμα

μά, φοβηθέντα, ἐκρύβησαν στὸ σκότος μὲ σπουδή.-

ΝΣ

29.09.2003

 

ΑΘΡΟΙΣΜΑ (Addition)

ΑΘΡΟΙΣΜΑ

Στὲς πέντε, τίποτε.

Σιγὴ στὲς ἕξι. Καὶ στὲς ἕνδεκα,

ἀνεπαισθήτως μ’ ἐμφανίστηκεν ὁ φόβος

πὼς ἔφυγες, πὼς πέρασες στὴν ὄχθη

τῶν τρομαγμένων καὶ τῶν ἄτολμων.

Ὅμως, τὸ ἀπόγευμα ἐκείνο εἶχες νὰ μὲ πεὶς

δυὸ λόγια ἰδανικά, νὰ μὲ μιλήσεις εἶχες

γιὰ ἔρωτες χιμαιρικούς, μὴ παραλείποντας

τὸ πόσον διαφέρεις νὰ τονίσεις ~ δὲν εἶσαι σὺ

γιὰ ἔρωτες ἐφήμερους, γιὰ τῆς στιγμῆς τὸν πόθο

καὶ τὴν ἡδονὴ ἀδιαφορεῖς, τοιοῦτες ἀθλιότητες

βδελύσσεσαι ~, τὸ πόσον ἄκαμπτος ἐμμένεις

εἰς τὲς ἀρχὲς καὶ τὲς ἀξίες τῆς ζωῆς σου. Ἐντούτοις,

ὀλίγες μέρες πρίν, γιὰ σκοτεινὲς σκεπὲς μιλοῦσες

καὶ γιὰ ἐνώσεις ἅπαξ γινωμένες, πράγματα μιαρὰ

τοῦ παρελθόντος χρόνου, ἐπαρκῶς μετανοημένα.

Οἱ ἰδανικοί ἑσπερινοί σου λόγοι, αὐτοὶ

σὲ πήρανε μακριὰ ὅταν ἐγὼ σὲ μίλησα

γιὰ τὴν χαρὰ τοῦ ἀπροσμένου ἔρωτος,

γιὰ τῆς ἀκραίας ἔλξης τὴν ἀναγκαιότητα,

γιὰ τὴν ἐνσάρκωσι τῆς ἀπολαύσεως. Αὐτοὶ

ἐφέρανε στὸ βλέμμα σου τὴν τέλεια ἔκφραση τῆς θλίψης

γιὰ ὅσα εἰπώθηκαν – τὶ ἀπογοήτευσις τέτοια ν’ ἀκοῦς!

Σὲ θύμισαν ξανὰ τὸ πόσα οἱ ἀρχὲς καὶ οἱ ἀξίες σου
σὲ στέρησαν.

ΝΣ

30.01 & 07.03.2003

ΔΗΛΩΣΙΣ (Declaration)

ΔΗΛΩΣΙΣ

- «Ἐντὸς δεκαετίας τὰ στιλπνὰ ὄνειρά μου,

τοὺς πιὸ κρυφούς μου πόθους, τὲς βουλήσεις

θὰ ἔχω πετύχει! Ἆ, μὲ σταυρωμένα χέρια

δὲν θὰ καθήσω ἐγώ. Ἀπ’ τῆς ζωῆς τὲς κρῆνες

θὰ πιῶ πολύ, θ’ ἀρπάξω μόνος μου τὴν τύχη!»

εἶπεν ὁ Ἀντώνιος, ἄνδρας γενναῖος καὶ εὐειδής,

τὴν ἡλικίαν ἐτῶν εἰκοσιενὸς καὶ μερικῶν μηνῶν.

Μὰ ἡ Ζωὴ καὶ ἡ Τύχη, ὅταν ἀκούσαν

τὴν δήλωσιν αὐτὴν τὴν παρορμητικὴν

καὶ εἶδαν τὸ νέον τῆς ἠλικίας καὶ τὸν παλμόν,

γελάσαν. Πόσους Ἀντωνίους δὲν παρασύραν

εἰς τὸ χιμαιρικὸν κυνήγι των, πόσες ἐλπίδες

δὲν εἶχαν πρὸ πολλοῦ τσακίσει αὐτές, ἡ μέγαιρες,

- πολλάκις, πρὶν τὴν πάροδον δεκαετίας! -

ΝΣ

02.12.2002

ΣΤΙΓΜΕΣ (Moments)

ΣΤΙΓΜΕΣ

Περιχαρεῖς μικρὲς στιγμὲς τῆς νεότητός μου,

ὅταν τὰ μονοπάτια μου περνούσαν

τὰ λατρεμένα εἴδωλα, τῆς ἡδονῆς οἱ ἁπτὲς μορφὲς

πηαίνοντας γι’ ἄλλους προορισμούς. Αὐτὸ

τὸ βάδισμά των στὰ δικά μου μονοπάτια,

τὸ προσωρινόν, ἐσμίλευε τὴν θλίψιν μου

- ἂν καὶ περιχαρεῖς τωόντι οἱ στιγμὲς ὑπήρξαν -

στῆς ποιήσεώς μου τὲς πτυχές, διέγραφε ἀφειδῶς

τῆς τέχνης μου τοὺς τρόπους καὶ τὲς πρακτικές.

Τὸ πέρασμά των ἄφηνε ἴχνη, τῆς πορείας σημάδια

ἐφαίνονταν στοὺς λόγους καὶ στὲς μουσικές.

Ὅμως, ἀπ’ τὴν πολλὴν τὴν τέχνην καὶ τὴν ποίησιν πίσω

ἐσύχναζεν κρυφὰ τῆς ἔνωσης ὁ πόθος, τὲς στιγμὲς

ὅσον τὰ λατρεμένα εἴδωλα περνούσαν. Μὰ ἦσαν

πάντοτε περάσματα: προορισμὸς δὲν ἔγινα ποτές.

ΝΣ

01.12.2002

ΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΕΝΑ (Mirrored)

ΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΕΝΑ

Τοῦ παραθύρου ἰνδάλματα εὐειδῆ,

κατοπτρισμένα σώματα τῆς νεότητός μου

καὶ τὲς εἰκόνες τῆς ἐνώσεώς των

ἔφερε ἐψὲς στὸ νοῦ ἡ ἀνάμνησις. Ἀκόμη

μ’ ἔδειξεν ὁράματα παλαιὰ περαστικῶν,

τῆς ὡραιότητος ἐκφάνσεις καὶ τῆς διαστροφῆς,

ποὺ τὰ κατοπτρισμένα σώματα διέσχιζαν

χωρὶς νὰ ξεύρουν, χωρὶς νὰ ὑποψιάζονται

τὴν γνήσιαν ἡδονὴν ποὺ χάριζαν.

Στοῦ παραθύρου ἐμέναν τὸ γυαλί

οἱ ὡραιότατες, διαστροφικὲς μορφές. Ἡ μνήμη

τὲς ἀποτύπωνε περισπουδάστως. Ἐκεῖ ἐπάνω

ἐνώνονταν μὲ τὸ κατοπτρισμένο σῶμα μου

ὅταν τὲς ἔβλεπα ἀπὸ ἔξω νὰ περνοῦν.

Εἰς τὸ κρεβάτι αὐτό, τὸ ὑάλινο, ἐδινόμουν

στὴν τέλειαν ἔνωσιν, στὴν ἐμπαθῆ ἀπόλαυσιν

τῶν ἰνδαλμάτων, στῶν ὁρμῶν τὴν ἔκφρασιν

καὶ τὴν ἐκπλήρωσιν. Μά, τὶ χαρά, ὅταν κάποια

ἀπὸ ἐκεῖνες τὲς μορφὲς ἐτύγχανε νὰ εὐρίσκεται

στοῦ παραθύρου μέσα τὸ γυαλί, ἀπὸ τὴν πλευρά

τοῦ ἰνδάλματός μου τοῦ κατοπτρισμένου!

ΝΣ 

28.09.2002

ΕΣΠΕΡΙΔΕΣ (Soirees)

ΕΣΠΕΡΙΔΕΣ

Ὅταν ἡ Ποίησις στὲς ἑσπερίδες της

– μὲ τὰ εκλεκτὰ ἐδέσματα, τὲς μουσικές – καλεῖ,

ὅπως ἀπόψε, ἐνδύομαι καὶ πηγαίνω. Ἐντούτοις,

οὔτε γιὰ τὲς τροφὲς μῆτε τοὺς ἤχους.

Τοῦτον αὐτὸ τὸ κάλεσμα ἐπαρκεῖ νὰ νιώσω

πὼς ξύπνησα, πὼς πάλιν ἄξιος θεωρήθηκα

ἀπὸ τὰ ἡδονικὰ ἐδέσματά της νὰ δειπνήσω,

ἀπὸ τὲς μουσικὲς τὲς διαλεχτὲς νὰ πιῶ.

Ἀπ’ ὅλα πλέον αὐτή ἡ ἀξία μὲ ταράζει,

αὐτὸ τὸ κάλεσμα, ποὺ ἀπόψε τό ’φερεν ἡ θύμησις

τῆς ποθητὴς μορφής – τῶν ἰδεωδῶν μελῶν

ἡ γνήσια χάρις, τοῦ κοιτάγματος ἡ ζέσις -

μέσα σὲ αὐτὴν τὴν ἴδια κουρασμένη κάμαρα

πρὸ ἐτῶν πολλῶν. Καὶ τότε ἐνδύθηκα κι ἐπῆγα

στὲς ἑσπερίδες, μὰ ἦσαν τὰ ἐδέσματα λιγότερο ἐκλεκτά,

οἱ μουσικὲς λιγότερο εὔηχες μὲ φαίνονταν.

Ἴσως ποὺ ἦταν ἀμαθὴς καὶ ἀκόμη νέα ἡ Ποίησις,

Ἴσως ποὺ τότε εἶχα τὴν μορφὴν τὴν ποθητὴν πλησίον

– τὸν ἄκρατον ἐρωτισμόν – ἀντὶ τῆς θύμησης.

ΝΣ

23.09.2002

ΦΟΡΕΣ (At times)

ΦΟΡΕΣ

Εἶναι φορὲς ποὺ δὲν μπορούμε ν’ ἀπολαύσουμε

τῶν αἰσθημάτων μας τὲς πλήρεις ἡδονὲς

καὶ τὲς μικρὲς χαρές, κι ἂν τὸ ποθοῦμε. Εἶναι φορὲς

σὰν κείνη τὴ φορά, ποὺ εἶχα τὸ σῶμα

αὐτὸ τὸ ἁρμονικό, τὸ ποικιλμένο σῶμα

πάνω στὴν κλίνη μου. Τόσο πλησίον

ἤλθαμε καὶ ἀνέτως, τόσο πλησίον

οἱ περιστάσεις ἔφεραν, οἱ λάθος περιστάσεις.

Ἂν ἐχρησίμευσεν ἡ κλίνη ὡς κλίνη

δὲν θὰ πῶ. Δὲ θὰ χαλάσω τὴν εἰκόνα

τῆς ἄψογης νεότητας, τῆς ὀμορφιὰς τὸ ἰδανικὸ

ποὺ ἔμεινε ὀλίγον εἰς τὸν τόπον, τῶν αἰσθήσεων

τὲς φωνές, τῶν ἀγγιγμάτων. Δὲν θὰ θυμηθῶ

τὸ πόσον ἤθελα στὴν κλίνη αὐτὴ ν’ ἀγαπηθῶ.

ΝΣ

22.09.2002

ΣΥΝΑΓΩΓΕΣ (Congregations)

ΣΥΝΑΓΩΓΕΣ

Ἕως πολὺ τὴν ἔζησα τὴν ἡδονήν. Αὐτὴν

ἐζήτησα νὰ βρῶ εἰς τὲς συναγωγὲς

τῶν ὠραιοτάτων νεανικῶν, ἰδανικῶν σωμάτων

εἰς τοῦ μυαλοῦ τὲς κάμαρες, τῶν ἀρωμάτων

τὲς μνῆμες, εἰς ἐκτάκτους καὶ περιπαθεῖς φωνὲς

ποὺ ἀκούστηκαν παλιὰ καὶ σβήσαν. Πλὴν

ἀπὸ τ’ ἀρώματα καὶ τὲς γλυκὲς φωνές των

πιὸ ἔντονες τοῦ βλέμματος καὶ τῶν χειλιῶν οἱ ἀναλαμπὲς

μ’ ἔρχονται πίσω. Ἐξαίσια βλέμματα, ποὺ πρὶν

καλῶς ἐννοηθοῦν, ἀφήνονταν στὴν προσμονὴν

καὶ χείλη αἰσθητικά, ζεστά, ποὺ στὲς κρυφὲς συναγωγὲς

ἀνεπαισθήτως μὲ ἀποκάλυπταν τὲς διαφορές των.

Ἕως πολὺ τὴν θέλησα τὴν ἡδονήν. Τὴν ηὖρα

μόνον εἰς τοῦ μυαλοῦ τὲς κάμαρες, κρυφά.

Εἰς τῶν αἰσθητικῶν χειλιῶν τὴν διαφοράν,

στῶν ἐξαισίων βλεμμάτων τὲς ματιὲς τὴν ηὖρα.

ΝΣ

17.09.2002

 

ΜΗΤΡΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ (Motherly prayer)

ΜΗΤΡΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κύριε, στο φως του φεγγαριού, στης νύχτας τη γαλήνη,

Φύλαγε το παιδάκι μου που τα ματάκια κλείνει.

Να κοιμηθεί, ν’ αναπαυθεί μέσα στην αγκαλιά μου,

Το στήθος μαξιλάρι μου, σκέπασμα τα μαλλιά μου.

Άγγελοι τ’ αγγελούδι μου να περιτριγυρίζουν,

Με τα φτερά τους το μικρό κορμάκι να δροσίζουν.

Όνειρα μαύρα να μη δει, κακό μην το ταράξει

Κι η Παναγιά στα μάτια του τη γλύκα Της να στάξει.

ΝΣ

02.09.2002

ODES TO P.B. (Ωδές εις Π.Β.)

ODES TO P.B.

I.

On walking in that door of reaching out,

I found myself surrounded

by the ocean in your eyes;

I knew You were Me,

you knew Ι was You

in this mysterious way that the heart knows

when to beat and when to stop,

in this delirious way a lover holds his love

with tremor and with ecstasy unsurpassed.

I stared. You stared inside me.

I dared. You dared beside me.

I stand enraptured we both did.

ΙΙ.

There are pigeons.

Even now they deliver

A missing sibling's message

A faithful friend's heartache

An anxious lover's burning tears

on a tiny roll around their leg.

You entrust them with your love,

they trust their mighty wings

endowed to them by Cupid's playful moods

And they deliver

What may cure your melancholy

What will restore your humanity

What must console your loneliness

in this tiny space we call Life.

ΙΙΙ – Lament.

Alone I travel in space

Alone I return

Alone I look in this mirror

Alone is the man in it, too.

Alone grows every tree on my skull

Alone blooms every flower on my skin

Alone falls every leaf of my time

Alone at day, alone at night,

At noon, at midnight, at dawn

Alone I turn into me

Alone I turn into the monster I am.

Dare I Together?

Dare you?

N.S.

04.2001

 

THREE MEMORIES (Τρεις αναμνήσεις)

THREE MEMORIES

~ The wine ~

Red as the finest ruby in the making,

Pure and clear like the gems in your heart,

The scent enchanting,

The taste full of promises untold;

your eyes the glass. Did love unfold?

Such is the wine of my soul.

~ The fireplace ~

Sleep; sleep, my precious one

Embraced in the warmth of my fire

The logs will burn a while.

My soul will burn each time

Your soul lies on my breast

At sunset, in winter Sunday afternoons,

When fire paints the skies

When a fireplace gives our lives

A glimpse of endless loneliness,

A mortal glow of immortality.

~ The Company ~

What you miss is yourself in me

What I miss is myself in you

Tender and true,

Fiery and red

Pleasure and grief dwell side by side

Earth and sky by this abide;

Senses are numb but not forever.

Of the volatile red of the wine

And the withering fireplace

I choose the soothing Company to share

And care.

NS

28.12.2000

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΙΙ (Epigram II)

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΙΙ

Στὴν Ἅννα

Τῆς ἑορτῆς οἱ μουσικὲς σιγήσαν,

ὦ, μελαγχολικέ τῆς ἐρημιὰς διαβάτη

καὶ τὰ στερνὰ ἠχήσαν «χαῖρε»

πάνω ἀπ’ τὸ μνῆμ’ αὐτό,

ποὺ μόνον ἥλιος τὸ χαϊδεύει πιά,

μόν’ ὁ ἀγέρας τὸ φυλάγει,

κὶ ἡ ἀκριβὴ βροχή, στερνὴ ἀγκαλιά,

στὴν πέτρ’ ἀφήνει τὲς ἐλπίδες της.

Κ' ἐσύ, ποὺ ἀντάμα μὲ τὸ κυπαρίσσι

τὸ βλέμμα τώρα ξεκουράζεις

πάνω στὸ μνῆμ’ αὐτό, ποὺ κρύβει

τ’ ἀπομεινάρια μιᾶς ζωῆς

καὶ τὲς ἐλπίδες μιᾶς Ἀθανασίας,

μὴ λησμονεῖς κὶ ἑμέ .

ἡ μνήμη βάλσαμο γιὰ τὲς ψυχές

τὲς πονεμένες.

ΝΣ

17.10.1998

 

ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ Σ.Ε. (To the poet S.E.)

ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ Σ.Ε.

Μήπως θα μπορούσα κι εγώ να προσφέρω

μερικά μελαγχολικά τριαντάφυλλα;

Θα τ’ αφήσω εδώ χάμω, κοντά στα δικά σου λουλούδια

για να κλάψουν μαζί αυτές τις Μοίρες

που σ’ έριξαν μέσα στο μνήμα σου από τώρα

και σού ’δωσαν τη δύναμη, νεκρός εσύ,

νά ’σαι πιο ζωντανός από τους ζωντανούς.

Μερικά μελαγχολικά τριαντάφυλλα

για τη χορευτική σου πέννα

που φτιάχνει κόσμους του μυαλού σου

για να ζουν μέσα τους οι θαρραλέοι αυτοί

που τόλμησαν στη φαντασία να ζήσουν.

Μήπως θα μπορούσα κι εγώ να προσφέρω,

αγαπητέ ποιητά των ονείρων,

όσο πιο γίνεται πολλά, όσο παίρνει,

πλήθος τα μελαγχολικά τριαντάφυλλα;

Να σου κρατούν συντροφιά

όταν πετάς

όταν χτίζεις

όταν ποτίζεις

όταν συνθέτεις

κοντολογίς, κάθε που γράφεις.

ΝΣ

01.08.1998

QUERELA CAESARIS (Παράπονο του Καίσαρα)

QUERELA CAESARIS

Παραδέρνω στην πεθαμένη μου ζωή.

Κι αν Καίσαρα με λέγαν κάποτε

κι αν με τιμούσαν σα θεό των θεών τους

κι αν μ’ εφοβούντο σα θεό των θεών τους

τώρα ολομόναχος στολίζω την αρένα

τις στάλες απ’ το αίμα μου μετρώντας

πάνω στην άμμο, άρτος των λεόντων,

να δίνω θέαμα στον αλαλάζοντα λαό.

Ave, Caesar; morituri te salutant.

Μόνο που τώρα ανεστράφη το ρητό:

Caesar moriturus populo salutem.

Α, μετά βεβαιότητος ο ρωμαϊκός λαός

ξέρει πολύ ευστόχως ν’ αποδίδει

τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι.

Μόνον που δεν κατάλαβε ποτέ

τίνος Καίσαρος και σε ποιον Καίσαρα.

ΝΣ

30.07.1998

Η ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ (The white page)

Η ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Η λευκή σελίδα που δεν είναι πια,

δέχτηκε αδιαμαρτύρητα να εναγκαλιστεί

για πάντα τον πόνο που με λιώνει.

Οι λυγμοί που ανάβλυσαν από πηγές

που νόμιζα πως στέρεψαν, χαράχτηκαν

επάνω στη λευκή σελίδα που ήταν.

Η λευκή καρδιά που θα κλαίει αιώνια

γιατί έτσι ορίστηκε - εσύ το ξέρεις -

σφράγισε μέσα της εσένα, αγάπη μου.

Και μαθημένη πια στον πόνο, σκίρτησε

σαν είδε πως κι εσύ προσπάθησες να μπεις!

Μα η ευτυχία ήταν πάντα μετρημένη

με το ζυγό της ενοχής.

Είναι η χαρά βαριά.

Για μια μοναδική φορά δε θα δειλιάσω να το πω

πως σ’ αγαπώ. Η λευκή καρδιά

θα κλάψει και για σένα

γιατί δεν ξέρει άλλο τρόπο ν’ αγαπά.

Συγγνώμη.

Τί ζητώ;

Μονάχα μια λευκή σελίδα, μαυρισμένη

από νυχτερινούς λυγμούς, μονάχ’ αυτή μού μένει

κι αυτή θα μείνει στον αιώνα ν’ αγαπώ.

ΝΣ

08.01.1998

ΣΚΟΤΑΔΙ (Darkness)

ΣΚΟΤΑΔΙ

Έπεσες πάλι γύρω μου ανάλαφρο,

μαγευτικό Σκοτάδι,

της νύχτας γέννημα,

του πόνου μέτρημα,

της πίκρας χάδι.

Καταραμένο φως! Εσύ μού δείχνεις

όσα πρέπει να ξεχνώ,

της μέρας καύχημα,

φωτίζεις άσχημα

το μαύρο μου Άδη!

Μα εγώ ζητώ τριγύρω μου σκοτάδι.

Γιατί δεν θέλω να ξεχνώ όσα “πρέπει”

όταν, Σκοτάδι μου, κανείς δε βλέπει.

Στ’ όνειρο δίνομαι, στα ουράνια φεύγω

κι η θλίψη γίνεται γλυκόλαλο έργο.

Έτσι καλύτερα να δω ποιες είναι

μπορώ οι αλήθειες μου. Σκοτάδι, μείνε!

Που κλαίω συγχώρα με, μα πια όσα ξέρω

φορτίο δυσβάσταχτο να τα υποφέρω.

ΝΣ

21.10.1997

 

ΕΡΧΟΝΤΑΙ (They're coming)

ΕΡΧΟΝΤΑΙ

Τις ημέρες που έρχονται αντικρύζω με φόβο

και τα βράδια ριγώ, σαν μπροστά μου περνούν

σαν φρικτές διοράσεις οι νύχτες που θά ’ρθουν.

Η στιγμή που διαφεύγει το βλέμμα των γύρω,

η καρδιά που τραβάει σε οδούς ηδονής

είν’ αυτά που τα εντός μου ταράζουν.

Και βαδίζω σε δρόμους που άλλοι χαράξαν

και σκοντάφτω σε λίθους, φρουρούς της σιωπής

κι οι ψυχές μου απ’ το αίμα μου στάζουν.

Μα μονάχα εμπρός προχωρώ και ματώνω

και δε βλέπω στα πίσω ελπίδα καμμιά.

οι πολλοί δισταγμοί με κουράζουν.

Έτσι πάω κι όπου βγώ. Αποφάσισα μόνος

τώρα εκεί να διαβώ, να ερευνήσω, να ιδώ

όλ’ αυτά που πετράδια φαντάζουν.

Στο ταξίδι μου αυτό, το κοινό μυστικό μου

στο βάθος του νου σου αν ψάξεις, θα βρεις.

Οι ζωές μας τον κόσμο μοιράζουν

κι η αγάπη κρυφή μένει ακόμη! Σιωπή μου,

αν φωνάξεις στις στράτες, με οδύνη θα δεις

πως πολλοί των ανθρώπων μάς μοιάζουν.

Τις ημέρες που έρχονται αντικρύζω με τρόμο

και τα βράδια θρηνώ, σαν εντός μου γελούν

οι στιγμές ευτυχίας στις νύχτες που θά ’ρθουν.

Γιατί έμαθα πλέον, πως κάθε τους γέλιο

με μια θλίψη παράφωνη πλέκει ωδές

όταν ώρες ευθύνης πλησιάζουν.

ΝΣ

19.10.1997

ΕΡΩΤΙΚΟΝ (Erotic poem)

ΕΡΩΤΙΚΟΝ

Μνήμη γλυκειά, την ώρα που βραδιάζει

μην παραλείπεις να χτυπάς την πόρτα

της έρημης πια τούτης κάμαρας.

Φέρνε μαζί σου τη μορφή, παρηγοριά μονάχη,
που εδώ στην κλίνη αυτή αγαπήθηκε, ίσως υπερβολικά.

Και στόλιζε τα σκοτεινά, σαν κύματ’ άγρια, μαλλιά

με γιασεμί κι αγιόκλημα απ’ το μαγιάτικο περβόλι

όπως στολίζει ο άνεμος μ’ αφρούς τη θάλασσα όλη

σαν τη χαϊδεύει με την άγρια του λαλιά.

Άσε με, μνήμη, να χαθώ στην αγκαλιά

πάλι και πάλι ενός κορμιού αγαπημένου

και στα λιβάδια των ματιών, ω Θεέ μου,

να μη χορταίνω από άπειρα φιλιά.

Με τ’ απαλό μου χάδι να κοιμάται στο πλευρό μου

και με τους χτύπους της καρδιάς μου, όταν ξυπνά,

ένα να γίνεται μαζί μου τρυφερά· όνειρό μου

αγαπημένο εσύ, ζωντάνεψε κι αγάπα με ξανά.

Μνήμη γλυκειά, την ώρα που βραδιάζει

εγώ πεθαίνω από τα δάκρυα τα παλιά.

ΝΣ

25.06.1997

ΗΡΑΚΛΗΣ (Hercules)

ΗΡΑΚΛΗΣ

Πια είναι καιρός για σε, Ψυχή, ν’ αποφασίσεις

πως ν’ αγαπήσεις κει που πρέπει δεν μπορείς.

μόν’ απ’ τη βρωμερή πηγή της ηδονής

αισθησιακά λασπόνερα κατάφερες ν’ αντλήσεις.

Και να, φορτώθηκες του κόσμου τη σαπίλα

και ντύθηκες μιαρό χιτώνα της τρυφής

σαν Ηρακλής, φωτιές ζωσμένος, της οργής,

μιας Δηιάνειρας σκαιούς, γεμάτης ζήλεια.

Ο θάνατός σου ηρωικός, Ψυχή βασανισμένη,

γιατί μαρτύριο πιο τρανό απ’ αυτό δεν είναι.

Μα συ πιστή στα δάκρυα της φωτιάς σου μείνε.

οι ουρανοί ανοίγονται σ’ αυτόν που υπομένει.

ΝΣ

24.06.1997

ΟΡΘΡΟΥ ΒΑΘΕΟΣ (In the early dawn)

ΟΡΘΡΟΥ ΒΑΘΕΟΣ

Βαθειά χαράματα κινήσαν οι γυναίκες·

στις πρώτες του ήλιου ακτίνες συντροφιά

και πλήθος μύρα στην καθεύδουσα Ομορφιά

ανηφορίζαν και κομίζαν φορτωμένες.

Απ’ το μυαλό δεν πέρναγεν ο φόβος,

μην Φαρισαίοι τις συναντήσουν και τις δουν,

μήπως Ρωμαίοι τις συλλάβουν, που αγρυπνούν

αρματωμένοι - γαρ φυλάσσεται ο δρόμος.

Μόν’ σκέφτονται, τον βράχο τον τρανό

που στο μνημούρι στέκει του Δασκάλου

- πέτρα που κάλυψε την Πέτρα του σκανδάλου -

κι έκλεισε πίσω της τον ουρανό

πώς να σηκώσουν, οι Μικρές αυτές,

μια χούφτ’ αδύνατες γυναίκες, μαυροφόρες

από το πένθος το βαρύ - πριν λίγες ώρες

τον Ευγενή Νεκρό κηδέψαν, μόλις χτες.

Κι όμως κινήσαν. Κι η απόφασις αυτή

την πέτρα κύλισε κι ανέστησε απ’ τον Άδη

Αυτόν - που φύλαγ’ η φρουρά νεκρόν το βράδυ -

για να τους σώσει από τον Άδη τη ζωή.

Κενό το μνήμα, η σπηλιά λουσμένη Φως,

κι απ’ έξω Εκείνος μ’ ένα «χαίρετε» γελάει

λευκά ντυμένος, κι ολοζώντανος μιλάει

σαν να τον άφησε ανέγγιχτο ο σταυρός!

Ούτ' Αποστόλοι, ούτε άνδρες θαρρετοί

τολμήσαν νάρθουν να μυρώσουν τον Ραββί τους·

μα εκείνες πρώτες, που αψηφίσαν τη ζωή τους,

κοιτάζουν τώρα μες τα μάτια τη Ζωή.

Κι αξιωθήκαν, οι Μικρές αυτές,

μια χούφτα υπέροχες γυναίκες Μυροφόρες

να ζήσουν πρώτες της Ανάστασης τις ώρες

που Πύλες άνοιξε για πόρνες και ληστές.

ΝΣ

02.05.1997

SALEM (Στο Σέηλεμ, Η.Π.Α.)

SALEM

They have destroyed their witches in Salem.

The Devil’s own have perished

from the face of the earth.

Burned, hanged, and whipped were they,

for they worshipped not the Lord’s Almighty Name.

And thus was justice and religion served.

Deaf as the dead and deafer yet,

blind as in darkness, that descends

upon the land, beneath the blackened Sun,

they listened not to their protests;

they searched not deep to claim the truth

- to demons we must not succumb:

confusion is their fav’rite game

and doubtfulness their masterpiece…-

So wipe them all! Let there not stay

one witch that will not hang or fry,

and mute their lips; let them not cry

out loud their innocence, nor pray!

NS

11.04.1997

[Νύχτα συμβαίνει...] (It happens in the night...)

[Original Art by Anastasios Strikos]

[Νύχτα συμβαίνει...]

Νύχτα συμβαίνει. Ο θάνατος μ’ απαίσια όψη βγαίνει

ψυχές ζητώντας, μιαρές υπάρξεις, και διαβαίνει

σε στράτες που 'λειψε το φως, π’ ουράνια δε γνωρίζουν,

και που σε κάθε τους γωνιά αισχύνη πλημμυρίζουν.

Φρικτά στο αποτρόπαιο χέρι εργαλεία δουλεύει,

δρεπάνι, ξίφος, άλυσος βαριά, να παγιδεύει

γερά όποιον η μοίρα του κι οι επιλογές του τάζουν

πως ήρθε η ώρα του χαμού, πως μνήμα του ’τοιμάζουν

υγρό. Σέρνει ξοπίσω του ο μαύρος Ταξιδιώτης

δούλους πιστούς, τ' Αμάρτημα, την Άγνοια της νιότης,

τον παντοδύναμο Έρωτα. Και αήττητος προβαίνει

ο φρικαλέος θίασος, ψυχή. Νύχτα συμβαίνει.

ΝΣ

16.02.1997

ΓΙΟΚΑΡΙΜ (The Yokarim)

ΓΙΟΚΑΡΙΜ

Τις μυστικές ζωές μου τις χαμένες

στήριξα πάνω σ’ ένα Γιόκαριμ που επέταγε

και νόμισα πως πέταγα κι εγώ για λίγο.

Έχτισα ελπίδες στέριες πάνω σ’ ένα Γιόκαριμ

κι αμπαρωμένος βρέθηκα να υπερασπίζω

μανιακώς το απόρθητόν μου Κάμελοτ.

Στα επιμελώς κανονισμένα όνειρά μου

που σκηνοθέτησα με τάξη περισσή ενυπνίως

το Γιόκαριμ επικρατούσε, ενδεδυμένο το λευκό μανδύα.

Όλοι κατατροπώθηκαν από το Γιόκαρίμ μου

κι όλα προσκύνησαν την άπιαστή του δόξα

η αρχαία Μεσοποταμία κι η νέα Βαβυλών,

Αμερικές κι Ευρώπες, Νότος και Βορράς

λατρεία προσφέρουν πια θερμή στο Γιόκαριμ

που έφτιαξα ζητώντας να ξεφύγω την ανυπαρξία.

Πώς να σταθώ να πω στο πλήθος την αλήθεια,

ότι ποτέ τωόντι δεν υπήρξε Γιόκαριμ;

Σίγουρα θα με πάρει για τρελλό η κυρούλα

που βγάζει το ψωμί της από τα λαχεία.-

ΝΣ

29.12.1996

 

VOLABAT CONSCIENTIA (Επέταξε η Συνείδησις)

VOLABAT CONSCIENTIA

Πέταξε κι έφυγεν από κοντά μου

εψές αργά η εκλεκτή Συνείδησις.

Είχε μια θλίψη καρφωμένη στα μαλλιά

κι αγνώριστα τα δακρυσμένα μάτια της ενθύμησης.

Κι έτσι ησύχασα απ’ τα φρικτά ουρλιαχτά της

- μπα, πώς με σκότιζε με τις σοφίες της

και με τις έμμονες αδυναμίες της

για ό,τι σωστό και χρέος σου να πράττεις!

Τώρα γαλήνεψε το σπιτικό μου απ’ τους λυγμούς της

και μόνος έμεινα το κάστρο της ψυχής μου

αυταρχικά, τυραννικά να κυβερνώ.

Μπορώ επιτέλους να οδηγήσω την καρδιά μου

με την Απάθεια σύντροφο και την Αναισθησία

εκεί όπου θέλω: κατευθείαν στο χαμό!

ΝΣ

24.11.1996

ΠΑΡΑΠΟΝΟ (Complaint)

ΠΑΡΑΠΟΝΟ

προς θυγατέρα

Χώρισα την καρδιά μου

μ’ αγκαθωτό συρματόπλεγμα στα δυο.

Το τραγούδι μου το μητρικό δεν βγαίνει πια

κι έχει ανεβεί ο κισσός της λησμονιάς

πάνω απ’ τις λεηλατημένες σάρκες μου.

Και σου ευχήθηκα να ’σαι καλά.

Μα απάνω που ’βλεπα να με ξεχνά

αυτή σου η τυραννική αγάπη

αστραπιαία πληγώθηκα απ’ τα νέα,

πιο ακονισμένα βέλη της αχαριστίας σου,

που πάντα μέσα σου φυλάς, πολύτιμο χρυσάφι,

φτιαγμένα στο αμόνι της υπεροψίας σου

και κεντημένα μ’ όλες τις αδυναμίες σου

τις φιλντισένιες.

Και πολεμάς τις μάχες σου μ’ αυτά

τις ύπουλες.

Μα δεν πειράζει. Νοιώθω πια

πως τίποτε άλλο δεν μπορείς να πράξεις.

Τι τάχα; Λες να μην το ξέρω

πόσο είναι δύσκολο τα λάθη τα δικά σου να κοιτάξεις;

ΝΣ

04.09.1996