ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΝ
Σαν τα λιοντάρια αντιμαχόμαστε θηριωδώς
πάσα εναντίον της αγνότητός μας κινουμένην απειλήν
κι έχουμε έτσι – ορθά – το φρόνημα υψηλόν,
ιπποτική γαλαντοσύνη, ηρωική, κεντρίζει την ψυχήν.
Και οικτίρουμε με συγκατάβαση τους ταλανίζοντας
που μανιασμένα πολιορκούν τα περί ημών ανεγερθέντα τείχη,
όπου εμείς οι ίδιοι επιμελώς αυτοεγκλειστήκαμε,
δικαίωμα θέλοντας, να ορίζουμε καθορισμένη Τύχη.
Μα μήτε μας περνά απ’ το μυαλό η φρίκη
μιας υποψίας βαριάς που, βολικώς πολύ, η σκέψη απομακρύνει
πως οι βαριές, ποικιλοστόλιστές μας πανοπλίες,
οι περικεφαλαίες, τα δόρατα, οι σπάθες στη χρυσή τους θήκη
κι η ασπίδα με το θυρεό είν’ όλα τους κενά
κι αλί: είναι το τελευταίο που μας έχει απομείνει.
10.09.1995
No comments:
Post a Comment