ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Αναζητάω πάντα μες στη νύχτα.

Όταν η φλόγα της ημέρας τ’ ουρανού

το θρόνο ντροπιασμένη εγκαταλείπει

κι έναστρο σκότος σκήπτρα κυριεύει μοναχό,

τη θεία σελήνη εναποθέμενο για διάδημα,

πανιά φουσκώνοντας με άνεμο τη λύπη,

σαλπάρω πάντα σε ταξίδι ονειρικό.

Πορεία αδιάβατη, ταλάντεμα φρικτό!

Σκύλες και Χάρυβδες στη ρότα ’μπόδια στήνουν

μα όλο και πιότερο, αντί ν’ αγανακτώ,

με απληστία ρουφώ την πείρα που μ’ αφήνουν.

Αναζητώ τα πάντα μες στη νύχτα.

Πύλες ανοίγουν τέχνης, μουσικής ιερής

κι ελεύθερ’, άγρια χύνοντ’ έξω τα ουράνια.

Κόπος πολύς, μα κι ηδονή ευκλεής,

ψυχής κονσέρτο, ευδαιμονία μες την οδύνη σπάνια.

Αναζητώ τον εαυτό μου μες στη νύχτα.

Σαν μόνος είμαι, ξέρω πια:

τα έργα μου είν’ εμπρός μου στυλωμένα

κι οι Ερινύες μέσα μου φωτιά,

όταν κοιτάζω την αλήθεια απελπισμένα.

Αναζητώ τη νύχτα - τέλειος τρόπος να κρυφτώ.

Κρύβοντ’ οι ένοχοι θνητοί, οι σαν και μένα.

07.11.1994

Verbum Poeticum