ΕΡΩΤΙΚΟΝ (Erotic poem)

ΕΡΩΤΙΚΟΝ

Μνήμη γλυκειά, την ώρα που βραδιάζει

μην παραλείπεις να χτυπάς την πόρτα

της έρημης πια τούτης κάμαρας.

Φέρνε μαζί σου τη μορφή, παρηγοριά μονάχη,
που εδώ στην κλίνη αυτή αγαπήθηκε, ίσως υπερβολικά.

Και στόλιζε τα σκοτεινά, σαν κύματ’ άγρια, μαλλιά

με γιασεμί κι αγιόκλημα απ’ το μαγιάτικο περβόλι

όπως στολίζει ο άνεμος μ’ αφρούς τη θάλασσα όλη

σαν τη χαϊδεύει με την άγρια του λαλιά.

Άσε με, μνήμη, να χαθώ στην αγκαλιά

πάλι και πάλι ενός κορμιού αγαπημένου

και στα λιβάδια των ματιών, ω Θεέ μου,

να μη χορταίνω από άπειρα φιλιά.

Με τ’ απαλό μου χάδι να κοιμάται στο πλευρό μου

και με τους χτύπους της καρδιάς μου, όταν ξυπνά,

ένα να γίνεται μαζί μου τρυφερά· όνειρό μου

αγαπημένο εσύ, ζωντάνεψε κι αγάπα με ξανά.

Μνήμη γλυκειά, την ώρα που βραδιάζει

εγώ πεθαίνω από τα δάκρυα τα παλιά.

ΝΣ

25.06.1997