Πέταξε κι έφυγεν από κοντά μου
εψές αργά η εκλεκτή Συνείδησις.
Είχε μια θλίψη καρφωμένη στα μαλλιά
κι αγνώριστα τα δακρυσμένα μάτια της ενθύμησης.
Κι έτσι ησύχασα απ’ τα φρικτά ουρλιαχτά της
- μπα, πώς με σκότιζε με τις σοφίες της
και με τις έμμονες αδυναμίες της
για ό,τι σωστό και χρέος σου να πράττεις!
Τώρα γαλήνεψε το σπιτικό μου απ’ τους λυγμούς της
και μόνος έμεινα το κάστρο της ψυχής μου
αυταρχικά, τυραννικά να κυβερνώ.
Μπορώ επιτέλους να οδηγήσω την καρδιά μου
με την Απάθεια σύντροφο και την Αναισθησία
εκεί όπου θέλω: κατευθείαν στο χαμό!
ΝΣ
24.11.1996
No comments:
Post a Comment