[Τέκνο εσύ...]
Στους τρεις της μέρας.
Σαν ρεύμα αγέρα παγερό, αιχμηρό,
που τις αμπάρες των πυλών εξευτελίζει
πιο αδιάντροπα κι απ’ τους βαρβάρους,
έτσι τη δέχεσαι τη δυστυχία σου,
τέκνο εσύ της περηφάνιας και της οιμωγής.
Σε σκεπάζει της ψυχής σου η δίκαιη θάλασσα
με κύματ’ άγρια, γενιά των τριαινοφόρων Ποσειδώνων,
που ηδονικά - πλην φθονερά - σε ταλαντεύουν,
ανιαρώς διάγοντες μες την απύθμενη γαλάζια μοναξιά τους.
Μα ευχαριστήριες θυσίες και πάλι θα προσφέρεις
σαν ξέμπαρκος βρεθείς στη στέρεη γη της Ιωνίας,
που σ’ έσωσε - θαρρείς - ο υποβρύχιος θεός σου·
ευχές θα εκστομίσεις άλλη μια φορά στον Αίολο,
που μάζεψε τ’ άτακτα παιδιά του απ’ τους αιθέρες
και, μ’ ένα φύσημα, λιμάνι σε αξίωσε να σταθείς.
Και θα χυθείς ξανά, και πάλι θε' ν' απλώσεις
πανιά δορυάλωτα σε ιστία ελπιδοφόρα, ιέμενος
να διαφεντέψεις μια μοίρα που σ’ αρνείται,
οικτρός εσύ, βαυκαλισθείς, χωρίς την υποψία
πως Ποσειδώνες κι Αίολοι κοινούς νέμονται θρόνους
και διόλου δεν σκοτίζονται από τις προσευχές σου.
Έτσι, σαν πάλι μυριστείς της θάλασσας το δέρμα
ρίγος φρικτό πως διαπερνά, το γόνυ θα λυγίσεις
και ταπεινά θα ευχηθείς μες στο υδατόφρακτο σκαρί,
πάλι ένα Σούνιο να προλάβεις ν’ αντικρύσεις.
31.01.1996
No comments:
Post a Comment