[ Κι είμαστε τρισευτυχισμένοι…]
Στους άνετους τάφους των κρεβατιών μας
απολαμβάνουμε μιαν ιδεώδη απραξία
σαν άλλοι θαμώνες σε καταγώγιο πνιγερό του Οπίου
όπου τις νύχτες διάγει ελεεινώς μια αμαρτωλή Σαγκάη
κι είμαστε τρισευτυχισμένοι, οι άθλιοι.
Στους οριζόντιους παραδείσους των στρωμάτων
περιπλανιόμαστε σ’ όνειρα αεικίνητα, ακίνητοι,
και μιας Νιρβάνα ηδονικά ενστερνιζόμαστε τ' αρώματα,
που στραγγαλίζει με μεταξωτά σεντόνια την ψυχή μας,
κι είμαστε τρισευτυχισμένοι, οι άθλιοι!
Μες την κατάλευκη νυχτερινή ερημιά της άδειας κλίνης
διώχνουμε κάθε υποψία φθοράς κι αδυναμίας·
άφρονες πλούσιοι που ξεχνούν τη σύντομη ώρα του θανάτου,
Κροίσοι κωφοί στο θρόνο τους, στις χρυσοφόρες Σάρδεις,
Κροίσοι κωφοί στο θρόνο τους, στις χρυσοφόρες Σάρδεις,
κι ας κάποιος Σόλων μάταια λέει «μηδένα πρὸ τοῦ τέλους»
κι είμαστε τρισευτυχισμένοι, οι άθλιοι...
Δεν αποκτήσαμε άλλο τίποτε από πλάνες· τα χρυσάφια
εξασφαλίζουνε μια πλούσια, όλο χλιδή κηδεία μόνον,
σαν λείπει αυτός που στη ζωή μας νόημα θα δώσει
ένας Θεός κι ο άνθρωπος που την αγάπη μας θα νιώσει.
Κι είμαστε τρισευτυχισμένοι, οι άθλιοι;
15.07.1995
No comments:
Post a Comment