ΕΠΙΤΡΕΨΕ ΜΟΥ
Επίτρεψέ μου να σ’ ερωτεύομαι.
Άσε με να βιώσω αυτό το πρωτόγονο, πρωτόγνωρο Κάτι,
που ήρθε απρόσκλητο καθώς σε χάιδεψα με τη ματιά μου
και τη φωνή σου άκουσα για πρώτη μου φορά.
Δος μου την απύθμενη, απείθαρχη ηδονή να σε κοιτάζω
και να λιώνω κάθε που το βλέμμα σου μ’ αγγίζει.
Δεν επιθυμώ άλλο τίποτε, την παρουσία σου μόνο,
που δένει όλο σφιχτότερα το νου μου, την ψυχή μου,
το Είναι μου όλο με δεσμά πληγωτικά, καυτά.
Κατάλαβέ με, όταν σου λέω πόσο σε θέλω.
Πώς πλημμυρίζει η Φαντασία του μυαλού μου τα ποτάμια
και μας βλέπω, δυο ψυχές και δυο κορμιά αγκαλιασμένα,
να ερωτευόμαστε διαρκώς, εγώ εσένα, εσύ εμένα,
με μια αγάπη τέλεια, χωρίς γήινης μιαρότητας ψεγάδι.
Να νιώθω την ανάσα σου ζεστή στο πρόσωπό μου,
να θησαυρίζω με απληστία περισσή το κάθε σου άγγιγμα
και, έτσι όπως μέσα μου ανοίγεις τον παράδεισο,
να χάνω τη συνείδηση τη βασανιστική του Χρόνου.
Ευγένεια, ομορφιά και μουσική στο γέλιο σου,
το γέλιο σου αυτό που λάτρεψα πιο πάνω απ' τη ζωή.
Ας μη βρεθεί, Θεέ μου, στιγμή που θα το χάσω από μπροστά μου
γιατί το ξέρω, δε θ’ αντέξω αυτή την έλλειψη.
Μα το χειρότερο της ύπαρξής μου είναι,
πως δε θα βρω ποτέ το θάρρος να σου πω πώς νιώθω,
και ακόμα πιο πολύ, πως δε θα μάθω τις αισθήσεις σου για μένα,
μόν’ θα κρατώ κλειστό τον ουρανό που εντός μου κρύβω,
από το φόβο μήπως απορρίψεις τόση αγάπη.
Κι έτσι θα μείνουμε δυο καλοί φίλοι, θα νομίζεις,
που βρέθηκαν τυχαία κι αμοιβαία έχτισαν συμπάθεια.
Μα εγώ, συγχώρεσέ με, δεν μπορώ να μη σε θέλω
και να μην πνίγομαι στο κλάμα όταν μου λείπεις.
08.06.1995
No comments:
Post a Comment