ΑΥΛΕΣ (Courtyards)

ΑΥΛΕΣ

Στις αυλές των παιδικών μου χρόνων

όπου άφησα για πάντα την ευλογημένη μου άγνοια

σαν ράκος μίζερο, κρεμάμενο, στους ταξιδιώτες να θυμίζει

πως κάποτε κι εκεί η παρουσία μου ήταν αισθητή,

γιατί, ψυχή, σ’ εκείνες τις αυλές μ’ έριξες πάλι;

Κι ανέβηκαν από το μυρωμένο χώμα οι αναμνήσεις

μίας απαθούς, παιδαριώδους μακαριότητος, στα χρόνια

που χτίζαμε την ευτυχία μας στην ξεγνοιασιά της φύσης,

- λίγο ψωμί, τυρί, παιγνίδι και λυτά κορδόνια.

Γιατί;

Πόσο το πάσχισα, χρόνια και χρόνια χρόνων

να λησμονήσω πως ενταύθα είχα χάσει τη χαρά μου

σαν ήρθε πια ο καιρός – μαύρος καιρός – ν’ αφήσω τη γαλήνη

και να διαβώ στην όχθη τέτοιας γνωστικής, ηδονικής οδύνης.

Ά, ψυχή μου, σε τι θλίψη μ’ έχεις ρίξει!

Στις αυλές των παιδικών μου χρόνων

βρήκα αύθις έναν εαυτό που όσο κι αν θέλησα,

όσο κι αν θέλησαν οι εκείνοι να θελήσω,

δεν άντεξα ν’ αφήσω κρεμασμένο μες στον άνεμο της λήθης.

Αλοίμονο, γλυκειά ψυχή μου, πόσο θα ελυπήθης

που τόσα χρόνια τις αυλές μου αυτές κρατούσα κλειδωμένες.

17.07.1995