ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ I
Ποιητού Έλληνος
Ὦ, θλιμμένε ποιητολάτρη ἀναγνώστα,
ποὺ στὴ ζωή σου τὶς χορευτικὲς γραφὲς ἐκτίμησες
πολὺ πιὸ πάνω ἀπὸ τὰ εἰδωλοθύοντα εἰωθώτα,
καὶ πού, ἀξιέπαινος, ἐφίεσαι στῶν ἡδονῶν
τὴν ἔμμετρον ἀπόλαυσιν, νουνεχής ὤν,
καὶ γνώστης τῶν δικῶν σου ἐκουσίων ἁμαρτημάτων,
καθὼς ἀρπάζεις μὲ τὸ βλέμμα σου τούτους τοὺς στίχους,
πού ’χουν γραφεῖ γιὰ περιστάσεις πένθιμες σαφῶς
καί, φτερωτοὶ αὐτοί, ἐγκλωβίστηκαν εἰς μνήμην θλιβερῶν,
ἂς θυμηθεῖς αἰώνια πὼς θὰ κεῖμαι ἐνταῦθα, μόνος
σὰν ὅλους, λήθης χρόνον ὑποφέροντας φρικτόν,
καὶ πώς, τηρώντας τὸ ὑπερκόσμιο καθῆκον μου στὶς Μοῦσες,
ἡρωϊκῶς ἀπέθανον, μισὼν τὸ μῖσος καὶ τὴν ἄγνοια τῶν καιρῶν.
06.03.1996
No comments:
Post a Comment