ΦΕΙΔΙΑΣ (Pheidias)

ΦΕΙΔΙΑΣ

Όταν τις ώρες της σιωπής η πολυθέλητη γαλήνη

γλυκά απλώνεται σε κάθε του σώματος γωνιά,

και του μυαλού οι δρόμοι ανοίγουν διάπλατα

σκέψεις ζητώντας άπειρες ανάμεσά τους να κυλούν,

μου λείπεις, του έρωτος παιδί· οδυνηρά μου λείπεις.

Σκέφτομαι εσένα και με σένα εμένα,

ηδονικά γυρεύοντας τη σκέψη σου ν’ αγγίξω

σαν κι είσαι εδώ, σαν να μην έφυγες ποτέ,

κι ας μας χωρίζουν παρασάγκες γης και θάλασσας.

Για μένα είσαι ακόμη εδώ, πάντα μαζί μου,

στου νου μου του ναού το κέντρο επιδεσπόζεις,

και είμαι εγώ ο Φειδίας που με λατρεία εκεί,

ακριβώς εκεί τη θέλησα της ύπαρξής σου

την ενθύμηση. Μα, αξίζει τίποτε το άγαλμα,

σαν το πρωτότυπο αντίκρυ μου έχω; Εξάλλου,

ποιος τόλμησε ποτέ τέτοια ασέβεια, την Αθηνά

ίση κι όμοια με το ελεφάντινο γλυπτό να ονομάσει;

1994