ΘΡΗΝΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝΟΣ
Έγώ σε καταλαβαίνω. Σε ξέρω καλά, διότι εγώ σε γέννησα.
Αντάμα με το χέρι του Ικτίνου σμίλευε η σκέψη μου
η ελληνική τ’αυλάκια στους θεϊκούς σου κίονες.
Είσαι το έργο μου, η χαρά μου, η καταφυγή και η κατάρα μου.
Ξέρω ότι θρηνείς. Το βλέπω, σαν οι σταγόνες της πικρής βροχής
ιερόσυλα τη λεία σου σάρκα γλείφουν. Μα πιότερο,
από τους ανθρώπους υποφέρεις και υπέφερες.
Έχουν περάσει δίπλα σου άμετροι ασελγείς κατακτητές,
βάρβαροι και χειρότεροι, "πολιτισμένοι".
Οι πρώτοι άφησαν πληγές που μόνον φαίνονται θανάσιμες.
Δεν άγγιξαν ποτέ την ιερή ψυχή σου, το πνεύμα σου δεν πέδησαν
Δεν άγγιξαν ποτέ την ιερή ψυχή σου, το πνεύμα σου δεν πέδησαν
μ’ αλυσίδες νοητές, μόνο το σώμα σου κερμάτισαν.
Αλοίμονο, οι δεύτεροι! Έστιψαν την πνοή σου ύπουλα,
ντύνοντας - όπως συμβαίνει, άλλωστε, πάντα - τα βασανιστήρια
μ’αρώματα και ροδοπέταλα, δικαιολογώντας τις ανόσιες πράξεις τους
με λόγια άνοα και κενά.
Αυτούς σιχάθηκες πιο πάνω· τους κλέφτες εν ονόματι του νόμου. Μα,
δεν θα περάσει έτσι αυτό, γιατί άντεξες να δεις πολλά.
Κι αν χάθηκε η γυναίκα της ζωής σου,
κι αν φαίνεται πως τίποτε πια
σε πέρας αίσιο δε βαίνει, μην ξεχνάς:
Είσαι Αθάνατος, γιατί είσαι ιδέα.
Είσαι ψυχή Έλλήνων, κάλλος κι ουρανός.
Είσαι δικός μας.
Εγώ σε καταλαβαίνω. Ξέρω πως κι εσύ. Διότι εγώ σε γέννησα,
εσύ όμως μ’ έχεις άπειρες φορές ξαναγεννήσει.
15.10.1993
No comments:
Post a Comment