ΦΩΣ
Μέσ’ απ’ τις γρίλιες του φεγγίτη της ψυχής μου
έσταξ’ επώδυνα η του φωτός πρώτη λεπίδα
πάνω στη σάπια λεπρική μου σάρκα. Η ελπίδα
να διαφύγω τη φωτιά μηδαμινή. Τώρα εγγύς μου
ο Έλεγχος. Κι ανείπωτ’ η οδύνη που γλιστρά εντός μου
κάθε που έγγισα το Φως, που ολοένα ξεμακραίνει.
Την τελειότητα αδύνατο να φτάσεις. Μόνο μου απομένει
μια κολακεία παρακμιακή, ίδιον σήψης δυσευόσμου.
Μα εσύ, άξιο τέκνο της φιλοσοφίας, θα νιώσεις
μέσα σ’ αυτούς τους στίχους, πόση η θλίψη που με δένει,
όταν ρανίς Φωτός διαχέει της ουσίας μου το σκοτάδι
και δείχνει αδιάντροπα καθένα της καρδιάς ψεγάδι
μπροστά στην τέλεια Αφθαρσία διαρρήδην ν’ αντιβαίνει.
Και το φρικτότερον: της ιδικής μου αναξιότητος η γνώσις!
ΝΣ
23.05.1996
No comments:
Post a Comment