Σαν έπεφτε το δειλινό πρωτοειδωθήκαμε.
Μαύρα μαλλιά, σαν μ' έβενου κλωστές στεφανωμένα
και πρόσωπο που ξαποσταίναν οι ηλιαχτίδες
λίγο πριν φύγουν για ταξίδι σ’ άλλα μέρη μακρυνά.
Τι απίστευτη ωραιότης!
Τις θάλασσες των τροπικών καθρέφτιζε στα μάτια
και φθόνησα την αύρα πού ’πνεε κι άγγιζε
τα υπέροχα, μόνο για φίλημα πλασμένα χείλη.
Αγκάθια βρήκαν την καρδιά θλίψης αβάσταχτης
και ζήτησα να γίνω ο ανθός που ευώδιαζε
σιμά στο αυτί, ευτυχισμένος μες στο ωραίο δείλι.
Και σαν η νύχτα έπεσε, η βασίλισσα του σκότους,
με το απαστράπτον κόσμημά της εστεμμένη,
που το μετέωρο νου οδηγεί σε μονοπάτια εκστατικά,
μακριά απ’ του κόσμου τις συναγωγές, τους κρότους,
ήρθε ξανά η εικόνα, στην ψυχή μου χαραγμένη,
να μου εμπνεύσει δύο δάκρυα και όνειρα θεϊκά.
02.06.1995
No comments:
Post a Comment