προς θυγατέρα
Χώρισα την καρδιά μου
μ’ αγκαθωτό συρματόπλεγμα στα δυο.
Το τραγούδι μου το μητρικό δεν βγαίνει πια
κι έχει ανεβεί ο κισσός της λησμονιάς
πάνω απ’ τις λεηλατημένες σάρκες μου.
Και σου ευχήθηκα να ’σαι καλά.
Μα απάνω που ’βλεπα να με ξεχνά
αυτή σου η τυραννική αγάπη
αστραπιαία πληγώθηκα απ’ τα νέα,
πιο ακονισμένα βέλη της αχαριστίας σου,
που πάντα μέσα σου φυλάς, πολύτιμο χρυσάφι,
φτιαγμένα στο αμόνι της υπεροψίας σου
και κεντημένα μ’ όλες τις αδυναμίες σου
τις φιλντισένιες.
Και πολεμάς τις μάχες σου μ’ αυτά
τις ύπουλες.
Μα δεν πειράζει. Νοιώθω πια
πως τίποτε άλλο δεν μπορείς να πράξεις.
Τι τάχα; Λες να μην το ξέρω
πόσο είναι δύσκολο τα λάθη τα δικά σου να κοιτάξεις;
ΝΣ
04.09.1996
No comments:
Post a Comment