ΠΡΟΫΠΝΙΟΝ ΜΕΤΑΞΥ ΕΑΥΤΩΝ
Ώ Εσύ,
Ώ Εγώ,
Μίζερ’ αμφότερα είδωλα των εαυτών σας,
πώς έχετε μες στον αμφίβολο πέπλο τη δικής μου,
που δεν μ’ ανήκει, σκοτεινής ψυχής αγκαλιαστεί;
Και ιδού, η απειλή ενός βαριού βλεφάρου
υπνωτικούς υπόσχεται υπερόχους υακίνθους
από τον κήπο της ευώδους, μακαρίας λησμοσύνης·
πώς τρέμετε, εαυτοί μου, έτσι;
πώς κέρινα γινήκαν πάραυτα τα προσωπεία;
Η πεθαμένη σκέψη δεν απέχει πια πολύ.
Κι ο θάνατος μετά αναγκαίος. Tι γαρ,
ω Εσύ κι Εγώ, πρακτέον πέραν τούτου;
Μα ξέρουμε, εαυτοί μου, πια καλά τι μας βαραίνει,
αυτό τουλάχιστον κατέχουμε: Τι βαρειά μοίρα,
να βρεθούμ’ όλοι μαζί πλεγμένοι μες στην ίδια άθλια σάρκα
και, οκνηρίαν έχοντες κοινήν, να μην αφήνομε, εαυτοί μου,
ένας τον άλλον να εργασθεί, και να βασανιζόμεθα!
Ποιος από εμάς, εαυτοί μου, θα πεθάνει για μάς;
12.05.1996
No comments:
Post a Comment