Ώ, Άνθρωπε...
Όταν σιγήσει πια η λαοθάλασσα που μέσα σου έχεις,
πια απηυδησμένος από τις δαιμονιώδεις απολαύσεις
που πλούσια έζησες και σήμερα που πέρασε
και που ξανά - τι φρίκη - αυτό το σήμερα, το σήμερα,
η ευτελέστερη όλων χρονική αδιάκοπη φενάκη,
από ιοβόλο φθόνο της δικής σου αφθαρσίας,
για πάντα εξαφανίστηκε, μα σ’ άφησε φορτίο αφόρητο,
τις σκέψεις σου που σ’ άλλαξαν, τα λόγια που εκστόμισες βαριά,
τις πράξεις που σε χαρακτήρισαν ως άνθρακα ή χρυσάφι,
κι ό,τι άλλο έζησες ανάμεσα στον κόσμο της φθοράς,
θυμήσου·
σαν τιθασεύσεις της ψυχής σου τους ανέλεγκτους χειμάρρους
και παύσει πια το εκκωφαντικό βουητό, τότε άκουσε,
πρόσεξε, στήσε αυτί στοχαστικό, αφουγκράσου,
τα μάτια σφάλισε και δες μες στο σκληρό σκοτάδι
που έξαφνα ανοίγεται και κόσμους άγνωστους προβάλλει.
Κάπου στα βάθη της Πνοής που εντός σου φέρεις
και που το μέγεθος ποτέ κανείς ως τώρα δεν εγνώρισε,
θ’ ακούσεις, μες στη σιωπή, ενός παιδιού την περιπλάνηση.
Εχάθη το άμοιρο στο δάσος από χρόνια, χρόνια τριγυρνά,
αλλά παράδοξο: τα χρόνια πάνω του δεν πέρασαν,
δεν άφησαν σημάδι, δεν σκληρύνθη η θωριά της αθωότητος,
δεν έσβησε απ’ το πρόσωπο το φως το άυλο της ελπίδας.
Και βολοδέρνει ανάμεσα στις δρυς των πειρασμών,
ακολουθώντας πλάνα μονοπάτια, ευτυχίας επαγγελία,
πληγώνοντας το παιδικό του σώμα από τ’ αγκάθια
που οι βάτοι της συνήθειας με μοχθηρία εκτείνουν.
Ψάχνει αδιάκοπα να φτάσει σ’ ένα ξέφωτο αιθέριο,
που εζωγραφίσθη μέσα στην καρδιά του, όπως θυμόταν,
απ’ το πινέλο ενός μεγάλου και σπουδαίου Καλλιτέχνη.
Ακατανίκητη τη νοιώθει την ανάγκη εκεί να πορευθεί,
εκεί, που οραματίζεται έναν Ήλιο απαστράπτοντα
που ζωογονεί τα κτίσματα όλα με απαράμιλλη αγάπη.
Εκεί, που δεν ανήκει το σκοτάδι κι οι αυλικοί του,
που θεϊκή ευφροσύνη πλημμυρίζει κι ευωδία τα πάντα γύρω.
Που μοιάζει γη, μα είν’ Ουρανός. Χωρίς αρχή και τέλος.
Και κάθε που στη μνήμη του φέρνει τη θεία εικόνα
ρίγος και δάκρυ αδιάκοπο δονούν την ύπαρξή του.
Γιατί γνωρίζει αλάθευτα ποιος ήταν και ποιος είναι,
μα χάθηκε. Λησμόνησε του γυρισμού τη στράτα τη στενή
και αποτραβήχτηκε, δειλά τα πρώτα, μες στη ζούγκλα
συνεπαρμένο απ’ τις μαγευτικές των φτερωτών αοιδών τις ραψωδίες.
Μονάχα εσύ τη δύναμη έχεις πίσω να το φέρεις.
Είν’ η ψυχή σου αυτή που παραδέρνει απεγνωσμένη, σκοτισμένη,
μα πάντα ψάχνοντας του γυρισμού το δρόμο και την ώρα
που, χίλια χρόνια βάσανα στην πλάτη φορτωμένη,
θα βγει στο Φως και θα αισθανθεί τη γνώριμη την αύρα της πατρίδας
ξανά το ξέφωτο αντικρύζοντας όπου όλα ξεκινήσαν:
το χαμένο μας Παράδεισο.
15.06.1995
No comments:
Post a Comment