Οι χρυσές κόρες του Ήλιου δεν θα καταφέρουν ποτέ
να διαπεράσουν την πυκνή φορεσιά των παιδιών της Γης.
Το δάκρυ του Ουρανού ποτέ δε θα διαβεί
τη σκληρόκαρδη όψη της χωμάτινης σφαίρας.
Και τα λόγια μου ποτέ δε θα είναι ικανά να εκφράσουν
το άρωμα της ψυχής μου, που σού προσφέρω.
Σ’ αυτά τα τρία μπορείς άφοβα να ορκίζεσαι.
Κανείς ποτέ δε θα καταλάβει τον πόνο ενός Εσταυρωμένου,
αφού κανείς δεν είν’ αθώος απ’ όσους ζήσαν και θα ζήσουν.
Ο νέος Ισραήλ δεν παύει να φονεύει τους προφήτες
όσο ετούτοι οι ενοχλητικοί αψηφούν τα χρυσά, σεβάσμια είδωλα
που σε ευδαιμονία τόση έχουν τα πλήθη οδηγήσει
με τις σοφές και χρυσολάλητές τους συμβουλές παντογνωσίας.
Και τάφοι αδιάκοπα θ’ ανοίγουν για τους φιλόσοφους
που να βαδίσουν θάρρεψαν πέραν της επιτρεπομένης σκέψης!
Γι’ αυτά τα τρία, γοερά οφείλεις να θρηνήσεις.
Κι ο ερχομός των μελλουμένων αβασάνιστος δε θά’ ναι,
γιατί του χρόνου ο κύκλος δύσκολα στροφές κερδίζει.
Μα η παλίρροια ποτέ δε δείλιασε μπροστά στα βράχια,
μόνο κατάτρωγε τη σάπια σάρκα τους για αιώνες
μέχρι που τά ‘πνιξε βαθιά στο αλμυρό της αίμα.
Και όσο σκληρά κι αν συνωμοτούν τα χνώτα της ομίχλης,
πάντα με φρίκη εξαϋλώνονται μπρος στο βασιλικό του Ήλιου σκήπτρο
αποσταμένα, ηττημένα εμφανώς σ’ άνιση μάχη.
Γι’ αυτά τα τρία μπορείς ακόμη να ελπίζεις.
09.12.1995
No comments:
Post a Comment