ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΙΑ
Στον Οδυσσέα.
Δεν έχω πια τίποτε να σάς ειπώ.
Οι Πηγές των Δρυάδων μου αρνούνται το νάμα τους
και η ευλογημένη Αύρα που εναγκαλιζόμουν
κι αυτή πια κούρνιασε αποσβολωμένη μες στις φυλλωσιές.
Το κλάμα της πέτρας, της πολυύμνητης πέτρας,
κένωσε ολάκερη την ύπαρξή μου από αισθήσεις
κι ο πρώτος Ήλιος και αυτός ουκ έστι μετ’ εμού.
Έκλεισε αιώνια το πέρασμα στο μυστικό πεδίο
όπου βασίλευε αιθέριος ο ιδεατός, πυρίμορφος Ηλιάτορας.
Οι σημαδούρες της υγρής μου ελληνικής ψυχής,
τες που η πνοή των φιλικών μου εχθρών διακομίζει
εκατέρωθεν της νοητής διχόνοιας που με ματώνει,
στερήθηκαν κι αυτές μαζί την υπερκόσμια λαλιά τους.
Κι έστειλαν πάνω στα φτερά του επιδεσπόζοντος Αγγέλου,
και με τις μπόρες και τους κεραυνούς και τους ανέμους,
και με τ’ αγάλματα που εντός μου σμιλευθήκαν κι αρμενίζουν,
μια χούφτα γη απ’ το σώμα τους και τρεις σταγόνες δάκρυ,
γη αλμυρή, γη γαλανή, γη ανεμοδαρμένη,
μια χούφτα γη ελληνική να σε σκεπάζει, στόμα της καρδιάς μας.
Κι έτσι γινήκαν τα βουνά κι οι θάλασσες γινήκαν
μνήμα και νεκροκρέβατο που, μόνος συ, καθεύδεις.
Κι ο πρώτος Ήλιος δέχτηκε και πήρε τη φωτιά σου
και εξάγνισε μ’ αυτήν λαούς, όσους η σκέψη αγγίζει.
Και συ, πια στην Ιθάκη σου, πατάς τις αετόμορφες κορφές
κι αγγίζεις τις καρδιές των ηφαιστείων, κατά που συνηθίζεις,
Αοιδέ.
Έγινες θάλασσα, που αγάπησες σαν κόρης άρωμα αγνό,
λεπτός αγέρας, που ύμνησες σαν άυλο τάγμα των Αγγέλων
γη, πελαργόνι, στίφνος, μάραθος, πέτρα πικρή η ψυχή σου,
μα πάνω απ’ όλα έγινες Φως ελληνικό, φωτίζον στους αιώνες.
Δεν έχω πια άλλο τίποτε να σάς ειπώ.
Οι Πηγές των Δρυάδων δεν έχουν πια νάματα,
και η ευλογημένη Αύρα που εναγκαλιζόμουν
εσίγησε κι αυτή αποσβολωμένη μες στις φυλλωσιές…
24.03.1996
No comments:
Post a Comment