ΔΕΚΑΕΝΝΙΑ ΕΚΤΟΥ ΤΟΥ ΕΞΙ (19.06.2006)

Δεκαεννιά έκτου του έξι.

Αγαπημένη εσύ, του θάνατου τις πόρτες

σαν δροσερή πνοή κελαηδισμένης αύρας

επέρασες γοργά, προφταίνοντας το χρόνο.

Χρόνος δεν είναι, στης μορφής σου τη φωτιά,

στης γαληνής ψυχής σου το λευκό λουλούδι

που τα παιδιά σου, εμείς, ζεσταίναμε το μύρο

όλων των πόθων μας. Κι εσύ, ευλογημένη

και Τρείς φορές Ευγενική, μας μύρωνες ξανά.

Σε θέρισαν σκληρά οι σπόροι του κακού

κι άφησες πίσω ομορφιά μαζί και δάκρυ.

Μα όπου κι αν είσαι, εντός μας και παντού,

χορούς αγγέλων ας ακούς, απ’ άκρη σ’ άκρη.-

~ Στην Τρισεύγενη ~

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΙΙΙ

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΙΙΙ

Εδώ στην ξεχασμένη αυτή γωνιά με θάψανε.

Το εφηβικό μου σώμα δώσαν βρώμα στη φθορά,

το εφηβικό μου πνεύμα κάλυψαν μ’ εγωισμό

κι έγινα έτσι τάφος ζωντανός. Μα

η ακμαιοτάτη αγάπη που με καίει για σένα,

τους ξέφυγε. Δε θάφτηκε μαζί μου

- τέτοια αγάπη πώς ν’ αφανιστεί και πώς να σβήσει -

όσο βαρειά κι αν είναι η πλάκα.

Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών.

Όταν η ζωντανή μου αγάπη θα σε κρίνει

και θα σε βρει σε αγάπη ελλιπή.

Εις του μέλλοντος αιώνως τη ζωή,

όταν η καθαρή μου αγάπη θα σε σώσει

θάμαστε πάλι στη μεριά των εραστών.

ΝΣ

05.06.2006

ΓΙΑΠΙΑ (Building frames)

ΓΙΑΠΙΑ

Στον Γ. Γ.

Μισοχτισμένους ~ σὰν παλιὰ γιαπιὰ ἐρειπωμένα ~

ἀπὸ ἔρωτες γεμάτη ἀσχημαίνει ἡ μόνη μου καρδιά.

Μὲ πόσον πόθον ἄρχιζε ἡ δομή των, τὰ θεμέλια

πόσον βαθειὰ ἐμπήγονταν στὴν γῆν. Οἱ φαντασίες

ἐδούλευαν μὲ βιάσην καὶ σπουδήν – ὦ, μέγα λάθος!

Στὸ ἰδεογόνο μου μυαλὸ ὑπῆρχε κιόλας τελειωμένον

τὸ κτίσμα αὐτὸ τῆς ἡδονῆς. Διακοσμημένον

μὲ τὲς μορφὲς τῶν ἐκλεκτῶν, τῶν λατρεμένων

καὶ τὲς πνοές μου, ὅσες ἐστέναξα γι’αὐτούς.

Μόνον στὰ σχέδια ἔμενε τὸ σπίτι. Οἱ λατρεμένοι

δειλιάζαν κι ἐγκατέλειπαν, θλιμμένοι κι εὐγενεῖς

- δὲν εἶχαν χρόνον οὐτε διάθεσιν νὰ πλήξουν

ἤ νὰ πληγοῦν: γιὰ ἐπώδυνες ἀγάπες θὰ μιλοῦμε; -

καὶ μὲ μιὰν αἴσθησιν ὀρθότητος στοὺς λόγους.

Ἔτσι εἶναι·  ἄμα ἔχεις συνηθίσει στὲς παράγκες

οἱ στέρεοι τοίχοι, ἀντὶ γιὰ σπίτι, φυλακή.

ΝΣ

06.02.2006

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ (How and why)

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ

Αὐτὸ τὸ πῶς καὶ τὸ γιατὶ θὰ μὲ τρυποῦν αἰώνια.

Οἱ ἄνθρωποι, περίεργα ὄντα.

Τοὺς γνωρίζεις, τοὺς ἀγαπᾶς, τοὺς λατρεύεις, τοὺς δίνεσαι

κι αὐτοὶ

σὲ βλέπουν, σὲ συμπαθοῦν, σὲ νοιάζονται, σὲ προσέχουν.

Τοὺς δείχνεις τὰ βαθειὰ φαράγγια τῆς καρδιάς σου

κι αὐτοὶ

σοῦ δείχνουν τὶς ψιλὲς ρυτίδες τοῦ προσώπου τους.

Τοὺς τρέφεις ἀκατάπαυστα στὸ στόμα μέλι γάλα

κι αὐτοὶ

σ’ εὐχαριστοῦν μ’ ἕνα γενναίο ρέψιμο στὸ πρόσωπο.

Τοὺς δίνεις δίψα γιὰ νερὸ καὶ τὸ νερὸ κρυστάλλινο

κι αὐτοί,

συνηθισμένοι ἀπὸ τὴ λάσπη, τοῦ προσθέτουν χῶμα.

Τοὺς φέγγεις δρόμους μὲ τὸ φῶς τοῦ ἔρωτά σου

κι αὐτοὶ

χλωμιάζουν σὰ βρυκόλακες ποὺ τρέμουν τὴν ἀνατολή.

Κι ὅταν δὲ μένει τίποτε νὰ δώσεις πιὰ παρὰ ὁ θάνατός σου,

αὐτὸν αὐτοὶ

στὸν δίνουν μὲ χαρά, μοναδική χαρά μὲς στὸ σκοτάδι τοὺς.

Καὶ τότε ὁ θάνατος λαμβάνει τὸ ἀληθὲς του νόημα,

αὐτὸ τῆς Λύτρωσης.

ΝΣ

04.12.2005

ΑΓΑΝ ΠΑΘΟΣ (Too much passion)

ΑΓΑΝ ΠΑΘΟΣ

Σε κήπους, νύχτα, βρώμικους και σκοτεινούς

γυρέψανε την ηδονή αυτονομημένη

σαν καταφύγιο ενάντια στην αγάπη γνήσια

σαν πυρετώδη λόγχη ενάντια στην καρδιά γενναία

σαν αιθριάζον όραμα ενάντια σ' αισθήματα ομιχλώδη.

Ληστές εις τον σταυρόν και Ιούδες.

Ο θάνατος εγράφη. Και δεν εκόστισεν εν τέλει

ούτε τριάντα αργύρια. Μα ήταν η ζωή επιλογή.

Δεν αδολέσχησε στο θάνατο η Αγάπη

αλλά μόνον έδωσε, έδωσε.

Τα καρφιά σώματα σκίσαν δύο

μα μία ψυχή κατέληξε στον Άδη.

Το θέαμα κοινό.

Η μία είδε και εχλεύασε. Άνθρωπος. Εσύ.

Η άλλη Είδε και Επέλεξε. Άνθρωπος. Εσύ.

Εσύ;

Ακούς και βλέπεις, Ιούδα και Ληστή;

ΝΣ

24.09.2005

 

ΒΡΟΥΤΟΙ (Bruti)

ΒΡΟΥΤΟΙ

Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ, ἄναξ σοβαρὸς καὶ μετρημένος

σοφόβουλος, δικαιότατος καὶ τόσον εὐφυής,

πῶς δὲν τὴν εἶδε τὴν συνομωσίαν, τὴν τύχην

πῶς ἐμπιστεύτηκε τὴν ἄθλια, τὴν τυφλήν;

Πῶς νὰ μὴ βάλη μὲ τὸ νοῦ του πὼς ὁ Βρούτος

aὐτὸς ὁ ἴδιος ποὺ μεγάλωσε, ipsus filius suus,

µὲ τὸ μαχαίρι θὰ τὸν τέλειωνε, σφαγμένον

στοὺ Καπιτώλιου τὸ τελευταίο σκαλί;

Ἡ Ἱστορία δὲν μᾶς λέγει ἐν τέλει πῶς καὶ τί,

οὔτε γιατὶ ὁ Καῖσαρ δὲν ἀμύνθη. «Et tu, fili?»

Δὲν πέθανε ἀπ’ τὸ μαχαίρι ὁ ἄναξ, μαρτυρᾶ τὸ «et».

Ἀπὸ τοὺς ἄλλους τὸ περίμενε, τοὺς ἄλλους.

Ἡ δολοφόνος αἴσθησις τῆς προδοσίας, αὐτὴ

τὸν ἔπνιξε στὸ τέλος στὸ αἶμα. Τὶ νὰ ἀμυνθῆς,

τὶ λόγον ἔχεις τᾶχα πιὰ νὰ μὴν πεθάνης

ὅταν ὁ ipsus filius tuus σὲ βδελύσσεται;

ΝΣ

06.09.2005

ΛΙΓOI (Few)

ΛΙΓOI

Κι ἂν βρεῖς τὴν ἡδονὴ στὸ πλῆθος τῶν ἐρώτων

τῆς σειρᾶς, γιὰ λίγο θὰ εἶναι. Δὲν θὰ σὲ δοθεῖ

ἡ ἐκλεκτὴ ἀπόλαυσις τῶν πρώτων, τῶν σεμνῶν

καὶ συναρπαστικῶν ἐρώτων, ὅσων ἔζησες. Αὐτήν

εἰς τὴν ποσότηταν δὲν θά ’βρεις, ὅπως τότε

στὸ πεινασμένο βλέμμα πάνω ἀπ’ τὸ κερί,

στὸ διψασμένο γι’ ἄλλο σῶμα σῶμα

καὶ στῶν λυγμῶν τὴν ἔκρηξιν τὴν ἔνιωσες.

Στὰ πρωινὰ ξυπνήματά σου δὲν θὰ βλέπεις

τὴν ὀμορφιὰ ποὺ κάποτε εἶχες ἀγκαλιά. Ἄ, τὰ φιλιά

ποὺ τότε δίστασες νὰ δώσεις, ἡ γλυκειὰ ἡδονὴ

ποὺ δὲν ἐτόλμησες νὰ πιεῖς, αὐτὰ σὲ πνίγουν,

τὰ ἀνεκπλήρωτα τῶν λίγων, τῶν ἀγνῶν

καὶ συγκλονιστικῶν ἐρώτων, ὅσων ἔζησες.

ΝΣ

8 Μαΐου 2005