Δεκαεννιά έκτου του έξι.
Αγαπημένη εσύ, του θάνατου τις πόρτες
σαν δροσερή πνοή κελαηδισμένης αύρας
επέρασες γοργά, προφταίνοντας το χρόνο.
Χρόνος δεν είναι, στης μορφής σου τη φωτιά,
στης γαληνής ψυχής σου το λευκό λουλούδι
που τα παιδιά σου, εμείς, ζεσταίναμε το μύρο
όλων των πόθων μας. Κι εσύ, ευλογημένη
και Τρείς φορές Ευγενική, μας μύρωνες ξανά.
Σε θέρισαν σκληρά οι σπόροι του κακού
κι άφησες πίσω ομορφιά μαζί και δάκρυ.
Μα όπου κι αν είσαι, εντός μας και παντού,
χορούς αγγέλων ας ακούς, απ’ άκρη σ’ άκρη.-
~ Στην Τρισεύγενη ~
No comments:
Post a Comment