Nοιώθω μαζί σου άνετα. Είναι, αλήθεια, ωραίο αίσθημα αυτό.
Πάντα ένοιωθα υπέρ το δέον άνετα,
~ στην επιφάνεια έτσι έδειχνα, τουλάχιστον ~
αλλά με τις γυναίκες.
Σε κάθε ανθρώπινη ψυχή φυτρώνει ο πόθος του έρωτα.
Σπόρος του η ομορφιά, ανθός η αγάπη,
καρπός η ένωση μισών σε Ένα.
Αγκάθι η άρνηση. Φαρμακερό το τσίμπημα!
Το δηλητήριο αργό, μα δραστικό.
Αποκαρδιώνει ο φόβος της πληγής, μαραίνει.
Νοιώθω, λοιπόν, μαζί σου άνετα, ναι!
Γη μαλακή και εύφορη υπάρχει στην ψυχή μου,
γή καρποφόρα, που το σπόρο αγκάλιασε ζεστά.
Πώς, όμως, θα ’ταν δυνατό να μάθω και να νοιώσω τη στιγμή,
όταν θα σκάσει μύτη το μπουμπούκι το τρισεύγενο,
αφού τυφλός μέχρι τα τώρα
στης ζωής αυτή τη θεϊκή ομορφιά πορεύθηκα ;
-"Θα καταλάβεις..." Γλυκά καθησυχάζει η ψυχή κι εγώ αφουγκράζομαι.
-"Θα είμ’ εδώ εγώ πάντα να σε βοηθώ.
Ουσία μου η αγάπη πλάστηκε κι ενέργεια η ζωή.
Σαν το σωτήριο λούλουδο ανθίσει,
αμέσως το άρωμα γλυκά θα με ποτίσει,
γιατί γι' αυτό είμ' εδώ: οσφραίνομαι γι’ αγάπη ευωδιαστή.
Εσύ πορεύου, κι άστο πάνω μου. Να είσαι σίγουρος, θα καταλάβεις..."-
Τόλμη δεν έχω τόση για να φανταστώ,
πώς θά ’ναι άραγε το άνθος κι ο καρπός ο υποσχεμένος.
Μα ήδη νοιώθω μαζί σου άνετα κι αυτό είν’ αγαπητό το αίσθημα.
Κι είμαστε ακόμη στην αρχή.
11.11.1993
No comments:
Post a Comment