Μα ποιος νομίζεις, επιτέλους, άμυαλε, πως είσαι;
Τι περιφέρεσαι παντού και ξεφυσάς αέρα,
πως τάχα εσύ από το πλήθος διαφέρεις,
πως στο δικό σου ύψος άλλος δε θ’ανέβει;
Ανοησίες! Όπως πάντοτε, τα ίδια περιττόλογα εκστομίζεις
να θρέψεις θέλοντας την όψη που σε αρέσει έξω να δείχνεις.
Τάχα δεν ξέρεις τι αδειανός που είσαι; Βέβαια και το ξέρεις!
Δεν είσαι τίποτε. Γιατί αν κάτι ήσουν, δε θα γύριζες
εδώ κι εκεί κουβέντες φουσκωμένες αραδιάζοντας,
και θα μιλούσες και για κάτι άλλο πλήν για σένα.
Γίνε, λοιπόν, πια επιτέλους κάποιος, και πάψε
μόνο να λές πως ήδη κάποιος έχεις γίνει. Σε βαρέθηκα
όλο τα ίδια και τα ίδια να με λες.
1994
No comments:
Post a Comment