ΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΕΝΑ
Τοῦ παραθύρου ἰνδάλματα εὐειδῆ,
κατοπτρισμένα σώματα τῆς νεότητός μου
καὶ τὲς εἰκόνες τῆς ἐνώσεώς των
ἔφερε ἐψὲς στὸ νοῦ ἡ ἀνάμνησις. Ἀκόμη
μ’ ἔδειξεν ὁράματα παλαιὰ περαστικῶν,
τῆς ὡραιότητος ἐκφάνσεις καὶ τῆς διαστροφῆς,
ποὺ τὰ κατοπτρισμένα σώματα διέσχιζαν
χωρὶς νὰ ξεύρουν, χωρὶς νὰ ὑποψιάζονται
τὴν γνήσιαν ἡδονὴν ποὺ χάριζαν.
Στοῦ παραθύρου ἐμέναν τὸ γυαλί
οἱ ὡραιότατες, διαστροφικὲς μορφές. Ἡ μνήμη
τὲς ἀποτύπωνε περισπουδάστως. Ἐκεῖ ἐπάνω
ἐνώνονταν μὲ τὸ κατοπτρισμένο σῶμα μου
ὅταν τὲς ἔβλεπα ἀπὸ ἔξω νὰ περνοῦν.
Εἰς τὸ κρεβάτι αὐτό, τὸ ὑάλινο, ἐδινόμουν
στὴν τέλειαν ἔνωσιν, στὴν ἐμπαθῆ ἀπόλαυσιν
τῶν ἰνδαλμάτων, στῶν ὁρμῶν τὴν ἔκφρασιν
καὶ τὴν ἐκπλήρωσιν. Μά, τὶ χαρά, ὅταν κάποια
ἀπὸ ἐκεῖνες τὲς μορφὲς ἐτύγχανε νὰ εὐρίσκεται
στοῦ παραθύρου μέσα τὸ γυαλί, ἀπὸ τὴν πλευρά
τοῦ ἰνδάλματός μου τοῦ κατοπτρισμένου!
ΝΣ
28.09.2002
No comments:
Post a Comment