Βρέχει. Γαλήνη ανάρμοστη σε μεγαλούπολη,
μα όμως τόσο, μα τόσο ευεργετική.
Μήνας θλιβερός. Φύσης φθορά τριγύρω κατεργάζεται
στολή χειμερινή και μελαγχολική, να ντύσει επιθυμώντας
μ' ένα χρώμα πιο κατάλληλο για τον καιρό.
Είμαστε μόνοι. Μόνοι αυτόν και μόνοι κάθε άλλο μήνα
μες το χρόνο. Κι αν στους ανθρώπους ανοιγόμαστε,
είναι η ανάγκη της έκτης ημέρας της Δημιουργίας,
που ξεχειλίζει από το πιθάρι της ατομικότητας.
Μήνας καθηκόντων. Γεμάτος από "πρέπει" κι ευθύνες,
σε αδιάκοπο αναγκάζει αγώνα άνθρωπο και χρόνο, αγώνα
που όποιος καταλείψει φθίνει και ανατρέπεται, ανήμπορος
για πιότερη προσπάθεια και μόχθο.
Μήνας αναμονής. Γιατί απομένει λίγο μέχρι
το γλυκό Δωδεκαήμερο.
12.11.1994
No comments:
Post a Comment