[Μήν είδε κάποιος...]
Μην είδε κάποιος την Αλήθεια;
πάει πια καιρός που τελευταία άκουσα γι’ αυτήν.
Σαν στο παλάτι βρέθηκα του βασιλέως Πόνου
κι εκεί αισθάνθηκα ότι αυτήν αναζητούσαν
βαριόμοιροι φιλοξενούμενοι, που δεν τολμούσαν
τη διαταγή του άρχοντα - αλοίμονο - να παραβούν
και μέναν πάντα εκεί, αμπαρωμένοι
με κάγκελα από παγωμένα δάκρυα,
σα μαγεμένοι από την υπερκόσμια ομορφιά
της μάγισσας και πριγκηπίσσης Θλίψης,
ανήμποροι άλλο τίποτα να πράξουν,
μόνο περίμεναν ελπίζοντας σε φήμες πλάνες,
πως η Αλήθεια κι αν αργεί, δε λησμονάει.
Κι όλο περίμεναν... Μα εγώ δεν άντεξα
κι έσπασα τους κρυστάλλους των δακρύων,
πόνο στον πόνο μου επιβάλλοντας φρικτό,
μα όχι φρικτότερο απ’ της άγνοιας τον πόνο,
"θέ νά ’ρθει; δε θα ρθεί;" μη πλέον υποφέροντας
κι έφυγα απ’ το παλάτι. Μα το παλάτι
μέσα μου ακόμη κουβαλώ ατράνταχτο στα χρόνια
και ψάχνω την Αλήθεια, την Αλήθεια
να με λυτρώσει επιτέλους απ’ το αβάσταχτο φορτίο.
Χρόνια και χρόνια αναζητώ μιαν άγνωστη,
που αν και δεν είδα, ξέρω τους αιθέρες
που κρύβονται πίσω απ’ τα μάτια της τ’ απέραντα.
Σας ικετεύω, βοηθήστε, πείτε μου!
Μην κάποιος είδε την Αλήθεια;
20.03.1995
No comments:
Post a Comment