Τῆς νύχτας οἱ μορφὲς σὲ τρέφουν, ὦ ψυχή,
τὰ φεγγαρόφωτα εἴδωλα τοῦ θέρους
καὶ τῶν αἰσθήσεων οἱ ροπές. Ἐτέρους
δὲν ἔχεις πόθους πιά, πλὴν μόνον ἐνοχή.
Ὡστόσο, ὅταν τὰ εἴδωλα τοῦ θέρους, τὲς ροπές,
τοὺς ξεχασμένους πόθους, τὲς αισθήσεις
στὲς φεγγαρόφωτες μορφὲς τῆς νύχτας ξαναδεῖς
- μορφὲς αἰσθητικὲς καὶ σάρκινες καὶ πλήρεις προσμονῆς -
νὰ σὲ καλοῦν, ἐνδίδεις πάλι στὲς ἐκκλήσεις
τοῦ ἔρωτος, ἀφήνεσαι εἰς τὲς λάγνες σιωπές.
Μὲ τοιαῦτες σκέψεις ἔτυπτε ἑαυτὸν ὁ ποιητής
- ἡδονιζόμενος εἰς τὲς ῥοὲς τῶν λόγων -
γιὰ τὸ νυχτερινόν του παραστράτημα, τὸ φαῦλον,
γιὰ τῶν αἰσθήσεων τὸ νέον ξύπνημα ἐκείνον,
μὰ καὶ γιὰ τὴν ἀπόκτησιν τοῦ ἐρωτισμοῦ, τὴν ἀφειδῆ,
ποὺ βρέθηκε αἰφνιδίως εἰς τὸ ἄγγιγμα,
εἰς τοὺς ἐκτάκτους λόγους, εἰς τὴν ὁμιλίαν καὶ τὴν φωνήν,
πλέον δὲ στὰ μάτια ἐκείνα τὰ ὀμιχλώδη,
τὰ κραυγαλέως τόσο σιωπηλά: ἰδεώδη
τῆς ἀπολαύσεως δώματα, τοῦ διψασμένου πόθου διαμονή,
ποὺ δεῖξαν ἀμοιβαίον τοῦ ἔρωτος τὸ τράβηγμα
μά, φοβηθέντα, ἐκρύβησαν στὸ σκότος μὲ σπουδή.-
ΝΣ
29.09.2003
No comments:
Post a Comment