ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΙΙ
Στὴν Ἅννα
Τῆς ἑορτῆς οἱ μουσικὲς σιγήσαν,
ὦ, μελαγχολικέ τῆς ἐρημιὰς διαβάτη
καὶ τὰ στερνὰ ἠχήσαν «χαῖρε»
πάνω ἀπ’ τὸ μνῆμ’ αὐτό,
ποὺ μόνον ἥλιος τὸ χαϊδεύει πιά,
μόν’ ὁ ἀγέρας τὸ φυλάγει,
κὶ ἡ ἀκριβὴ βροχή, στερνὴ ἀγκαλιά,
στὴν πέτρ’ ἀφήνει τὲς ἐλπίδες της.
Κ' ἐσύ, ποὺ ἀντάμα μὲ τὸ κυπαρίσσι
τὸ βλέμμα τώρα ξεκουράζεις
πάνω στὸ μνῆμ’ αὐτό, ποὺ κρύβει
τ’ ἀπομεινάρια μιᾶς ζωῆς
καὶ τὲς ἐλπίδες μιᾶς Ἀθανασίας,
μὴ λησμονεῖς κὶ ἑμέ .
ἡ μνήμη βάλσαμο γιὰ τὲς ψυχές
τὲς πονεμένες.
ΝΣ
17.10.1998
No comments:
Post a Comment