ΑΘΡΟΙΣΜΑ
Στὲς πέντε, τίποτε.
Σιγὴ στὲς ἕξι. Καὶ στὲς ἕνδεκα,
ἀνεπαισθήτως μ’ ἐμφανίστηκεν ὁ φόβος
πὼς ἔφυγες, πὼς πέρασες στὴν ὄχθη
τῶν τρομαγμένων καὶ τῶν ἄτολμων.
Ὅμως, τὸ ἀπόγευμα ἐκείνο εἶχες νὰ μὲ πεὶς
δυὸ λόγια ἰδανικά, νὰ μὲ μιλήσεις εἶχες
γιὰ ἔρωτες χιμαιρικούς, μὴ παραλείποντας
τὸ πόσον διαφέρεις νὰ τονίσεις ~ δὲν εἶσαι σὺ
γιὰ ἔρωτες ἐφήμερους, γιὰ τῆς στιγμῆς τὸν πόθο
καὶ τὴν ἡδονὴ ἀδιαφορεῖς, τοιοῦτες ἀθλιότητες
βδελύσσεσαι ~, τὸ πόσον ἄκαμπτος ἐμμένεις
εἰς τὲς ἀρχὲς καὶ τὲς ἀξίες τῆς ζωῆς σου. Ἐντούτοις,
ὀλίγες μέρες πρίν, γιὰ σκοτεινὲς σκεπὲς μιλοῦσες
καὶ γιὰ ἐνώσεις ἅπαξ γινωμένες, πράγματα μιαρὰ
τοῦ παρελθόντος χρόνου, ἐπαρκῶς μετανοημένα.
Οἱ ἰδανικοί ἑσπερινοί σου λόγοι, αὐτοὶ
σὲ πήρανε μακριὰ ὅταν ἐγὼ σὲ μίλησα
γιὰ τὴν χαρὰ τοῦ ἀπροσμένου ἔρωτος,
γιὰ τῆς ἀκραίας ἔλξης τὴν ἀναγκαιότητα,
γιὰ τὴν ἐνσάρκωσι τῆς ἀπολαύσεως. Αὐτοὶ
ἐφέρανε στὸ βλέμμα σου τὴν τέλεια ἔκφραση τῆς θλίψης
γιὰ ὅσα εἰπώθηκαν – τὶ ἀπογοήτευσις τέτοια ν’ ἀκοῦς!
Σὲ θύμισαν ξανὰ τὸ πόσα οἱ ἀρχὲς καὶ οἱ ἀξίες σου
σὲ στέρησαν.
σὲ στέρησαν.
ΝΣ
30.01 & 07.03.2003
No comments:
Post a Comment